Od wojny do umowy
Prześledź wywód Lewiatana od naturalnej kondycji ludzkości do upoważnienia suwerena i poszukaj punktu, w którym kończy się zobowiązanie poddanego.
Oryginalne wprowadzenie. Przewodnik towarzyszy dziełu; nie jest ani pełnym tekstem, ani tłumaczeniem.
Umiejscowienie tekstu
Napisany w Paryżu po egzekucji Karola I i wydany w Londynie w 1651 roku przez Andrew Crooke’a, ze słynną ryciną tytułową przedstawiającą ukoronowanego olbrzyma złożonego z wielu małych ciał. Później Hobbes opublikował w Amsterdamie, w 1668 roku, poprawioną wersję łacińską z dodatkiem odpowiadającym na zarzuty herezji. Traktat w czterech częściach: O człowieku, O państwie, O państwie chrześcijańskim i O królestwie ciemności. Wychodząc od wrażeń zmysłowych, mowy i namiętności, Hobbes dowodzi, że bez wspólnej władzy życie jest wojną wszystkich przeciw wszystkim, że ludzie wychodzą z niej, upoważniając suwerena, i że Pismo, właściwie odczytane, podporządkowuje Kościół temu suwerenowi.
Podążanie za argumentami
Naturalna kondycja człowieka: Rozdział 13 wyprowadza z równości, rywalizacji, nieufności i żądzy sławy stan wojny, w którym życie człowieka jest samotne, biedne, paskudne, zwierzęce i krótkie. Osoba sztuczna: Rozdziały 16 i 17 wyjaśniają, jak mnogość ludzi staje się jedną osobą, gdy każdy z nich upoważnia przedstawiciela do działania w jego imieniu i do reprezentowania jego osoby. Królestwo ciemności: Część trzecia i czwarta odczytują Biblię tak, by odmówić każdemu Kościołowi władzy niezależnej od świeckiego suwerena, a demonologię, filozofię scholastyczną i roszczenia papieskie traktują jako źródła duchowej ciemności.
Kontynuuj czytanie
Przeczytaj Wstęp i rozdziały od 13 do 18, potem rozdział 21 o wolności poddanych oraz „Przegląd i zakończenie”, aby zobaczyć, jak Hobbes wiąże posłuszeństwo z ochroną. Napisany w Paryżu po egzekucji Karola I i wydany w Londynie w 1651 roku przez Andrew Crooke’a, ze słynną ryciną tytułową przedstawiającą ukoronowanego olbrzyma złożonego z wielu małych ciał. Później Hobbes opublikował w Amsterdamie, w 1668 roku, poprawioną wersję łacińską z dodatkiem odpowiadającym na zarzuty herezji.
Dla Hobbesa suwerenność absolutna znajduje uzasadnienie w ochronie, którą zapewnia; gdy tej ochrony zabraknie, znika wraz z nią racja posłuszeństwa.
Teraz Twoja kolej na refleksję.
- Dlaczego Hobbes uważa, że to równość, a nie nierówność, prowadzi ludzi do wojny?
- Co według rozdziału 21 zachowuje poddany, gdy upoważnia suwerena?
Twoje wybory i postępy pozostają w tej przeglądarce.