Nauka dostrzegania tego, co kryje się za pozorami.
Rozróżniamy dzieła, świadectwa i dalsze lektury. Daty odnoszą się do powstania lub pierwszej publikacji, zgodnie z opisem danej pozycji.
Zakres: trzydzieści pięć tytułów dialogów i mów oraz zbiór trzynastu listów z tradycyjnych dziewięciu tetralogii, a także Definicje, wymieniony z nazwy dodatek siedmiu tekstów nieautentycznych i zbiór dotyczący przypisywanej poezji. Dzieła wieloksięgowe pozostają pojedynczymi utworami. Sporne przypisania są wyraźnie oznaczone; dodatek grupuje krótkie teksty, ale wymienia każdy z nich. Wykaz listów jest kompletny dla zweryfikowanej edycji trzynastu listów Perseus/Bury, a nie dla wszystkich listów, które Platon kiedykolwiek napisał. Wykaz poezji obejmuje tylko jedenaście epigramatów zweryfikowanych u Diogenesa Laertiosa III.29–33; utracone wiersze, wszystkie przypisania z Antologii i świadectwa o naukach niepisanych nie stanowią kompletnej edycji fragmentów.
Przeglądaj listy i fragmenty014. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Przed sądem, gdzie Sokrates zostanie oskarżony o bezbożność, Eutyfron przygotowuje się do oskarżenia własnego ojca. Jego pewność co do obowiązku religijnego staje się punktem wyjścia do zbadania, co czyni działanie pobożnym.
024. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Sokrates broni przed ateńskimi sędziami swojej praktyki zadawania pytań, po skazaniu rozważa karę i zwraca się do tych, którzy go skazali lub uniewinnili. Platon czyni proces publiczny badaniem wiedzy, uczciwości i wartości życia.
034. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Kriton odwiedza potępionego Sokratesa z praktycznym planem ucieczki. Ich rozmowa sprawdza, czy przyjaciele, reputacja i obowiązki rodzinne uzasadniają opuszczenie więzienia, a następnie przedstawiają Prawa jako mówcy żądający sprawozdania z zaangażowania obywatelskiego.
044. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Fedon opowiada o ostatniej rozmowie Sokratesa dotyczącej śmierci, duszy i filozoficznego przygotowania. Argumenty za przetrwaniem duszy podważają obrazy harmonii liry i znoszonych płaszczy tkacza, a następnie przedstawione ujęcie wyjaśniania nadaje dociekaniu nowe ramy.
054. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Hermogenes nazwy traktuje jako konwencje, natomiast Kratylus oczekuje wewnętrznie poprawnej relacji między słowami a rzeczami. Sokrates testuje obie relacje pod kątem ekstrawaganckich etymologii, porównań z rzemiosłem i możliwości, że imię może przedstawiać coś źle.
064. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Młody matematyk proponuje, że wiedza to percepcja, następnie prawdziwy osąd, a następnie prawdziwy osąd wraz z relacją. Sokrates sprawdza każdą propozycję poprzez dyskusje o Protagorasie, zmianę percepcji, fałszywe przekonania i zagadkowe wymagania wyjaśniające.
074. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Gość z Elei i Teajtet próbują zdefiniować sofistę. Podziały umiejętności prowadzą ich do trudniejszej zagadki: jak mogą istnieć fałszywe wypowiedzi lub zwodnicze obrazy, skoro mówienie o tym, czego nie ma, wydaje się niemożliwe?
084. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Eleatycki gość i młody Sokrates odróżniają wiedzę polityczną od pokrewnych działań. Kosmiczny mit koryguje obraz władcy jako pasterza, a tkactwo ostatecznie dostarcza modelu łączenia kontrastujących temperamentów w mieście.
094. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Młody Sokrates broni teorii form przed Parmenidesem, który wysuwa zarzuty dotyczące uczestnictwa, regresu i oddzielenia wiedzy. W drugiej połowie dialogu przeprowadza się wymagający ciąg dedukcji o tym, co wynika z założenia, że Jedno jest lub że go nie ma.
104. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Sokrates i Protarch porównują przyjemność z inteligencją jako kandydatów na dobre życie. Ani nieświadome życie w przyjemnościach, ani całkowicie pozbawiony przyjemności intelekt nie okazują się wystarczające; w zapytaniu pytamy, która mieszanka zasługuje na wybór i co ją porządkuje.
114. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Goście uroczystości Agathona wygłaszają konkurencyjne przemówienia na temat erosu. Sokrates relacjonuje naukę Diotimy o pragnieniu, pochodzeniu i pięknie, po czym Alcybiades przerywa intymnym portretem, który sprawdza, jak filozofia jawi się w trudnych relacjach międzyludzkich.
124. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Poza Atenami Fedrus czyta przemówienie, w którym nawołuje młodego człowieka do faworyzowania osoby niebędącej kochankiem. Sokrates odpowiada dwukrotnie, najpierw konkurując retorycznie, a potem wychwalając boskie szaleństwo; dyskusja schodzi na perswazję, duszę, dialektykę i ograniczenia pisma.
134. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Wracając ze służby wojskowej, Sokrates spotyka urodziwego Charmidesa i pyta, czy posiada on także umiar. Poszukiwanie prowadzi od spokojnego zachowania i skromności ku zajmowaniu się własnymi sprawami, samopoznaniu i proponowanej wiedzy o samej wiedzy.
144. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Dwóch ojców konsultuje się z generałami Lachesem i Niciasem w sprawie szkolenia swoich synów w walce zbrojnej. Sokrates pyta, co powinna poprawić proponowana edukacja i kieruje rozmowę w stronę odwagi, którą doświadczeni żołnierze mają trudności ze zdefiniowaniem.
154. wiek p.n.e.; chronologia sporna
W szkole zapaśniczej Sokrates rozmawia z Lysisem i Meneksenosem o przyjaźni, podczas gdy niespokojny wielbiciel słucha. W rozmowie próbuje się wyjaśnić podobieństwo, przeciwieństwo, użyteczność i pożądanie, ale żadne z nich nie wyjaśnia bezpośrednio, dlaczego ktoś staje się drogi drugiemu.
164. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Bracia Eutydem i Dionizodor prezentują argumenty mające obalić każdą odpowiedź, podczas gdy Sokrates proponuje alternatywną rozmowę z młodym Klejniasem. Kontrast bada różnicę między zaproszeniem do filozofii a walką słowną zniechęcającą do nauki.
174. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Młody wielbiciel prowadzi Sokratesa do słynnego nauczyciela Protagorasa. Ich spotkanie stawia pytania, czy cnoty można nauczyć i czy jej części tworzą jedność; przeplatają się w nim mit założycielski, argumentacja polityczna, interpretacja poezji i ściśle kierowane pytania.
184. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Sokrates pyta Gorgiasza o retorykę, Polosa o udane zło, a Kalliklesa o życie w nieskrępowanym pragnieniu. W ich narastającym sporze pojawia się pytanie, czy siła perswazji i sukces polityczny mogą przynieść korzyści osobie, której dusza pozostaje nieuporządkowana.
194. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Menon pyta, czy cnoty można nauczyć, lecz Sokrates najpierw prosi o definicję. Niepowodzenie rodzi paradoks dociekania, na który odpowiedzią są przypominanie sobie i rozmowa geometryczna z niewolnym chłopcem; następnie rozmówcy wracają do cnoty i osądu politycznego.
204. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Spór o to, czy Achilles czy Odyseusz jest lepszym bohaterem homeryckim, prowadzi Sokratesa i Hippiasza do pytań o prawdomówność, umiejętności i dobrowolne zło. Argument ten dochodzi do niepokojącej sugestii, że lepszy agent może celowo wyrządzić krzywdę.
214. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Ion, odnoszący sukcesy recytator Homera, twierdzi, że posiada szczególne zrozumienie swojego ulubionego poety. Sokrates pyta, dlaczego prawdziwa wiedza fachowa miałaby ograniczać się do jednego autora, po czym opisuje magnetyczny łańcuch łączący boskie natchnienie, poetę, recytatora i słuchaczy.
224. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Sokrates wygłasza mowę pogrzebową, której rzekomo nauczył się od Aspazji, łącząc pochwałę Aten z pocieszeniem dla rodzin pogrążonych w żałobie. Wypolerowana przemowa obywatelska osadzona jest w ironicznej rozmowie o tym, jak retoryka publiczna może sprawić, że słuchacze poczują się wspaniale.
234. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Wychodząc od sporu o sprawiedliwość, Sokrates konstruuje w mowie państwo, by zbadać strukturę duszy. W rozważaniu, które pyta, dlaczego sprawiedliwość należy wybrać dla niej samej, pojawiają się wychowanie, władza polityczna, płeć, poezja, wiedza i pragnienia.
244. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Timajos przedstawia prawdopodobną opowieść o kosmosie, opisując porządkującego rzemieślnika, duszę świata, czas, elementy geometryczne i żywe ciała. Dociekanie łączy matematyczną poznawalność ze stwierdzeniem, że rozumny porządek działa w ramach ograniczeń konieczności.
254. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Critias opowiada o instytucjach starożytnych Aten oraz o bogactwie i potędze Atlantydy, kontrastując zdyscyplinowany porządek obywatelski z coraz bardziej skorumpowanym społeczeństwem imperialnym. Przekazany dialog urywa się w chwili, gdy Zeus przygotowuje się do przemówienia do innych bogów.
264. wiek p.n.e.; chronologia sporna
Gość z Aten, Spartanin i Kreteńczyk, idąc ku sanktuarium, rozmawiają o założeniu nowego miasta. Dwanaście ksiąg dotyczy wychowania, własności, urzędów, przestępstw, religii i instytucji potrzebnych do utrzymania wspólnego życia pod prawem.
27Data i autorstwo sporne
Sokrates konfrontuje się z ambicją Alcybiadesa, by kierować Atenami, zanim ten sprawdzi swoje kompetencje lub siebie. Pytania o sprawiedliwość, przewagę i rywali politycznych prowadzą w stronę prowokacyjnego twierdzenia, że troska o siebie wymaga zrozumienia duszy.
28Data i autorstwo sporne
Gdy Alcybiades zbliża się do modlitwy, Sokrates pyta, czy ludzie wiedzą, o co powinni prosić bogów. Przykłady katastrofalnych życzeń obnażają rozbieżność między osiągnięciem pożądanego rezultatu a zrozumieniem, czy rzeczywiście przyniesie to korzyść odbiorcy.
29Data i autorstwo sporne
W rozmowie na temat miłości do zysku pojawia się pytanie, czy każdy szuka zysku i czy pozornie haniebne zyski naprawdę liczą się jako korzyści. Główna historia przedstawia ateńskiego Hipparcha jako wychowawcę i patrona, którego wypowiedzi pouczały podróżników.
30Data i autorstwo sporne
Dwaj rywalizujący wielbiciele spierają się o filozofię, obserwując młodych ludzi dyskutujących o problemie geometrycznym. Sokrates kwestionuje utożsamienie filozofii z rozległym wykształceniem przez jednego z wielbicieli i pyta, jaką odrębną wiedzę fachową filozof może rzeczywiście wnieść.
31Data i autorstwo sporne
Demodokus przyprowadza swojego syna Teagesa do Sokratesa, ponieważ młody człowiek pragnie mądrości potrzebnej do przywództwa politycznego. Rozmowa odróżnia rządzenie od tyranii i ostatecznie przedstawia towarzystwo Sokratesa jako zależne od tajemniczego boskiego znaku.
32Data i autorstwo sporne
Sokrates pyta znakomitego sofistę Hippiasza, czym jest samo piękno. Piękni ludzie, złoto, użyteczność i przyjemności wzroku i słuchu stają się kandydatami, ale każdy z nich musi wyjaśniać wspólny charakter, a nie tylko podawać atrakcyjne przykłady.
33Data i autorstwo sporne
Klitofont chwali Sokratesa za rozbudzenie pragnienia sprawiedliwości, ale skarży się, że nawoływanie nigdy nie dostarcza wiedzy potrzebnej do jej praktykowania. Pyta, czy kwestionowanie sokratesa jest pełną edukacją, czy tylko potężnym początkiem.
34Data i autorstwo sporne
Sokrates pyta towarzysza, czym jest prawo, odróżniając pisane ustawy i decyzje publiczne od odkrywania tego, co jest rzeczywiście słuszne. Ich dochodzenie zwraca się ku kreteńskiemu królowi Minosowi, którego reputacja staje się sprawdzianem odziedziczonych ocen politycznych.
35Data i autorstwo sporne
Wracając do mówców Praw, dialog zadaje pytanie, jakie wykształcenie naprawdę uczyniłoby ludzi mądrymi. Zwykłe, przydatne rzemiosła są uważane za niewystarczające, a zrozumienie liczb wraz z uporządkowanymi ruchami niebios staje się kluczowe dla filozofii religijnej.
36Data i autorstwo sporne
Trzynaście przesłanych listów omawia sycylijską politykę, edukację filozoficzną, osobiste rekomendacje i relacje z władcami. Długi List Siódmy zawiera retrospektywną relację z Dionizjusza i Diona oraz przestrzega przed traktowaniem formuł pisanych jako zrozumienia filozoficznego.
37Data i autorstwo sporne
Ten przekazany zbiór zawiera zwięzłe definicje terminów filozoficznych i zwyczajnych, w tym sprawiedliwości, wiedzy, odwagi, prawa i boskości. Jej wpisy zachowują przyzwyczajenia klasyfikacyjne kojarzone z Akademią, nie prezentując ani jednej wypracowanej argumentacji, ani konsekwentnie ujednoliconego systemu.
38Data i autorstwo sporne
Zbiór wymienia wszystkie zawarte w nim krótkie utwory: O sprawiedliwości, O cnocie, Demodokos, Syzyf, Eryksjasz, Aksjochos i Halcyon. Podejmują one zagadnienia prawa, wychowania, namysłu, bogactwa, śmierci i przemian natury, na różne sposoby naśladując rozmowę sokratejską.
39Data i autorstwo sporne
Krótkie wiersze nadawane pod imieniem Platona nawiązują do miłości, żałoby, wysiedlonych społeczności i odwrócenia losu. Diogenes Laertius cytuje jedenaście w III.29–33; w Antologii Greckiej zachowano nakładające się atrybucje, które wymagają indywidualnej oceny tekstowej i historycznej.
40Data i autorstwo sporne
W tym krótkim anonimowym dialogu zadaje się pytanie, czy sprawiedliwe i niesprawiedliwe działanie można rozróżnić na podstawie wiarygodnej zdolności. Łańcuch porównań ze wzrokiem, słuchem i umiejętnościami stara się przejść od znanych przykładów do opisu wiedzy moralnej.
41Data i autorstwo sporne
Rozmówcy pytają, czy cnoty można się nauczyć, nabytej przez praktykę, czy nadanej przez naturę. Widoczne niepowodzenie wybitnych mężów stanu w uczynieniu swoich synów równie doskonałymi, zamienia ogólne pytanie edukacyjne w test konkretnych dowodów.
42Data i autorstwo sporne
Cztery krótkie artykuły argumentacyjne omawiają debatę publiczną, sprawiedliwe przesłuchanie, zaufanie i warunki godnego zaufania doradztwa. Po przemówieniu otwierającym do Demodoka następują luźno powiązane dyskusje, których powiązania skłoniły redaktorów do zakwestionowania jedności dzieła.
43Data i autorstwo sporne
Sokrates pyta Syzyfa, dlaczego przegapił wcześniejszą rozmowę i słyszy, że przeszkodziły mu w tym obywatelskie narady. Ich wymiana dotyczy tego, czym jest deliberacja, co wiedzą jej uczestnicy i czy poszukiwanie odpowiedzi różni się od wybierania spośród znanych alternatyw.
44Data i autorstwo sporne
Rozmowa z udziałem Sokratesa, Eryxiasa, Erasistratusa i Kritiasa dotyczy bogactwa i jego wartości. Pieniądze, majątek, umiejętności i potrzeby zapewniają konkurencyjne sposoby identyfikowania bogactwa, a przykłady pytają, czy posiadanie większej ilości faktycznie poprawia sytuację danej osoby.
45Data i autorstwo sporne
Sokrates zostaje wezwany, aby pocieszyć Aksjocha, który obawia się rychłej śmierci. Pocieszenie łączy w sobie argumenty, że śmierć nie może zaszkodzić nieświadomemu, refleksje na temat ciężarów życia i opisy błogosławionej egzystencji duszy po cielesnej separacji.
46Data i autorstwo sporne
Sokrates i Chaerephon omawiają pieśń zimorodka i historię, że ptak był kiedyś kobietą. Rzekoma transformacja skłania do zbadania, z jaką pewnością krótkotrwałe istoty ludzkie mogą oceniać granice natury i boskich możliwości.