Narodziny w Kensington
Adeline Virginia Stephen urodziła się w Londynie jako córka Lesliego Stephena i Julii Prinsep Stephen.
Otwarta biblioteka myśli
Wolna myśl potrzebuje pokoju, dochodu i tradycji.
Virginia Woolf była angielską powieściopisarką, eseistką i wydawczynią, która uczyniła z powieści sposób śledzenia świadomości z chwili na chwilę. We Własnym pokoju i Trzech gwineach badała, jak pieniądze, wykształcenie, własność i wykluczenie decydują o tym, kto może pisać i myśleć, oraz łączyła władzę ojców w domu z militaryzmem i wojną. Jej eseje bronią swobodnego, nieprofesjonalnego sposobu czytania i oceniania.
Adeline Virginia Stephen urodziła się w Londynie jako córka Lesliego Stephena i Julii Prinsep Stephen.
Po śmierci ojca zamieszkała z rodzeństwem przy Gordon Square i opublikowała pierwszą recenzję.
Poślubiła Leonarda Woolfa, opublikowała Podróż w nieznane i założyła z nim Hogarth Press.
Ukazały się Zwykły czytelnik, Pani Dalloway, Do latarni morskiej i Orlando, a w Cambridge wygłosiła wykłady o kobietach i literaturze.
Własny pokój, Fale i Trzy gwinee badały pisanie, świadomość i korzenie wojny.
28 marca odebrała sobie życie w rzece Ouse; Między aktami ukazało się pośmiertnie.
Adeline Virginia Stephen urodziła się w Londynie 25 stycznia 1882 roku jako córka krytyka i redaktora Lesliego Stephena oraz Julii Prinsep Stephen. Jej bracia studiowali w Cambridge, ona zaś kształciła się głównie w domu, korzystając z biblioteki ojca i prywatnych lekcji, a także z zajęć z greki, łaciny, niemieckiego i historii na Wydziale Kobiecym King’s College w Londynie. Letnie miesiące spędzane w St Ives w Kornwalii zasiliły później Do latarni morskiej. Po śmierci matki w 1895 roku i ojca w 1904 roku za każdym razem następowało ciężkie załamanie. Później pisała o nadużyciach ze strony przyrodnich braci, a nierówne wykształcenie synów i córek stało się trwałym tematem jej esejów.
Po 1904 roku rodzeństwo Stephenów zamieszkało przy Gordon Square w Bloomsbury, gdzie w czwartkowe wieczory spotykali się przyjaciele Thoby’ego Stephena z Cambridge; krąg ten zyskał nazwę Grupy Bloomsbury. Virginia zaczęła pisać recenzje dla Times Literary Supplement i prowadziła wieczorne zajęcia dla robotników w Morley College. W 1912 roku poślubiła Leonarda Woolfa, pisarza, który służył w administracji kolonialnej Cejlonu. Jej pierwsza powieść, Podróż w nieznane, ukazała się w 1915 roku po długiej chorobie. W 1917 roku para założyła Hogarth Press, wydawnictwo, które drukowało jej eksperymentalne opowiadania, a później opublikowało Ziemię jałową T. S. Eliota i angielskie przekłady Freuda.
Pokój Jakuba, Pani Dalloway i Do latarni morskiej zerwały z realistyczną powieścią fabuły i opisu na rzecz zmiennej świadomości, pamięci i czasu. W Zwykłym czytelniku, wydanym w 1925 roku, i w esejach takich jak „Modern Fiction” Woolf przekonywała, że proza powinna rejestrować zwyczajny umysł, a nie umeblowanie życia społecznego. Orlando, napisany dla Vity Sackville-West, swobodnie igrał z historią i płcią. W 1928 roku wygłosiła w Newnham i Girton, kobiecych college’ach Cambridge, wykłady o kobietach i literaturze; w 1929 roku stały się one Własnym pokojem, książką, która wiąże osiągnięcia literackie z dochodem, prywatnością i dziedzictwem.
W następnych latach Woolf opublikowała Fale, Lata i biografię krytyka Rogera Fry’a, podczas gdy faszyzm rozszerzał się w Europie; jej siostrzeniec Julian Bell zginął w 1937 roku w hiszpańskiej wojnie domowej. Trzy gwinee, wydane w 1938 roku, odpowiadają na pytanie mężczyzny, jak zapobiec wojnie, wywodząc militaryzm z wykluczenia kobiet z edukacji, zawodów i życia publicznego. Podczas Blitzu londyńskie domy Woolfów zostały zbombardowane. 28 marca 1941 roku, w obawie przed kolejnym załamaniem, utopiła się w rzece Ouse koło Rodmell. Między aktami ukazało się pośmiertnie, a jej dzienniki, listy i eseje opublikowano później w wydaniach krytycznych.
Powieści i eseje Woolf stały się kluczowe dla literackiego modernizmu, krytyki feministycznej i filozofii literatury, a Własny pokój pozostaje jednym z najczęściej czytanych esejów feministycznych. Późniejsi czytelnicy badali też przywilej klasowy i rasowe założenia niektórych fragmentów, dlatego jej twórczość czyta się zarazem jako tekst założycielski i jako tekst do krytycznego namysłu.
Źródła i punkty odniesienia