Γέννηση στην Καλκούτα
Γεννήθηκε στην οικογένεια Ταγκόρ του Τζορασάνκο, μικρότερος γιος του ηγέτη του Μπράχμο Σαμάτζ Ντεμπεντρανάθ Ταγκόρ.
Οικουμενικός ουμανισμός · Βεγγαλική Αναγέννηση · 1861–1941
Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ
Να αναζητάς το άπειρο μέσα στον πεπερασμένο κόσμο.
Καλκούτα · Σελαϊντάχα · Σαντινικετάν
Βιογραφία
Το νήμα μιας ζωής.
Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ήταν Βεγγαλός ποιητής, συνθέτης τραγουδιών, μυθιστοριογράφος, παιδαγωγός και ζωγράφος, του οποίου τα δοκίμια και οι διαλέξεις αναπτύσσουν μια φιλοσοφία της ενότητας ανάμεσα στο άτομο, στη φύση και στην ανθρωπότητα. Αντλώντας από τις Ουπανισάδες, το λατρευτικό τραγούδι και τα πολλά χρόνια που έζησε ανάμεσα στους χωρικούς της Βεγγάλης, ίδρυσε ένα σχολείο και αργότερα ένα πανεπιστήμιο στο Σαντινικετάν και έγινε ένας από τους πρώτους και οξύτερους επικριτές του επιθετικού εθνικισμού.
Σπουδές στην Αγγλία
Σπούδασε στο Μπράιτον και στο Λονδίνο, αλλά επέστρεψε στη Βεγγάλη χωρίς πτυχίο.
Κτήματα στην Ανατολική Βεγγάλη
Διαχειριζόμενος τις οικογενειακές γαίες κοντά στη Σελαϊντάχα, έγραψε διηγήματα εμπνευσμένα από τη ζωή του χωριού.
Σαντινικετάν και Σβαντέσι
Ίδρυσε το σχολείο του στο Σαντινικετάν και στήριξε με τραγούδια και λόγους τις διαμαρτυρίες κατά της διχοτόμησης της Βεγγάλης.
Το Γκιτάντζαλι και το βραβείο Νόμπελ
Το αγγλικό του Γκιτάντζαλι κυκλοφόρησε στο Λονδίνο και στη συνέχεια τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Διαμαρτυρία, πανεπιστήμιο και τελευταία χρόνια
Αποποιήθηκε τον τίτλο του ιππότη το 1919, ίδρυσε το Βίσβα-Μπαράτι και πέθανε στην Καλκούτα το 1941.
Κατανοήστε μια ζωή σε βάθος
01Ένα σπίτι στην Καλκούτα και η μαθητεία ενός ποιητή
Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ γεννήθηκε στην Καλκούτα στις 7 Μαΐου 1861, μικρότερος γιος του Ντεμπεντρανάθ Ταγκόρ, ενός από τους ηγέτες του μεταρρυθμιστικού Μπράχμο Σαμάτζ, που διάβαζε τις Ουπανισάδες ως πυρήνα ενός εξαγνισμένου ινδουιστικού μονοθεϊσμού. Μορφώθηκε κυρίως στο σπίτι, μέσα στη μουσική, το θέατρο και τα λογοτεχνικά περιοδικά της οικογενειακής κατοικίας, και έζησε από το 1878 έως το 1880 στην Αγγλία, όπου παρακολούθησε μαθήματα στο Μπράιτον και στο Λονδίνο χωρίς να πάρει πτυχίο. Το 1883 παντρεύτηκε τη Μριναλίνι Ντέβι. Οι πρώτες του συλλογές, με αποκορύφωμα το Μανάσι το 1890, μεταμόρφωναν ήδη τη βεγγαλική ποίηση.
02Η αγροτική Βεγγάλη, ένα σχολείο και τα χρόνια του Σβαντέσι
Από το 1891 ο Ταγκόρ διαχειρίστηκε τα οικογενειακά κτήματα στην Ανατολική Βεγγάλη, ζώντας συχνά σε ένα πλωτό σπίτι στον ποταμό Πάντμα κοντά στη Σελαϊντάχα. Η επαφή με τους χωρικούς τροφοδότησε τα διηγήματά του και μια διαρκή έγνοια για την αγροτική φτώχεια. Το 1901 άνοιξε στο Σαντινικετάν ένα μικρό σχολείο όπου η διδασκαλία γινόταν στο ύπαιθρο, κοντά στη φύση και στις τέχνες. Το 1905 στήριξε με τραγούδια και λόγους τις διαμαρτυρίες κατά της διχοτόμησης της Βεγγάλης, αλλά αποστασιοποιήθηκε όταν το κίνημα στράφηκε σε επιβαλλόμενα μποϊκοτάζ και στη βία. Μεταξύ 1902 και 1907 έχασε τη σύζυγό του, μια κόρη, τον πατέρα του και τον μικρότερο γιο του.
03Παγκόσμια φήμη και κριτική του εθνικισμού
Το 1912 ο Ταγκόρ έφερε στο Λονδίνο τις δικές του αγγλικές εκδοχές των τραγουδιών του σε πεζό λόγο, τις οποίες ανέδειξαν ο ζωγράφος Ουίλιαμ Ρόθενσταϊν και ο ποιητής Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς. Το Γκιτάντζαλι του χάρισε το 1913 το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, το πρώτο που απονεμήθηκε σε συγγραφέα εκτός Ευρώπης. Κύκλοι διαλέξεων στην Ιαπωνία και στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1916 και το 1917 γέννησαν τον Εθνικισμό, ένα κατηγορητήριο κατά του Έθνους ως οργάνωσης ισχύος και εμπορίου. Το 1919, μετά τη σφαγή του Αμριτσάρ, αποποιήθηκε τον τίτλο του ιππότη που του είχε απονεμηθεί το 1915. Οι δημόσιες αντιπαραθέσεις του με τον Γκάντι το 1921 αφορούσαν τη μη συνεργασία, το κάψιμο των ξένων υφασμάτων και τη θέση του λόγου στην πολιτική.
04Βίσβα-Μπαράτι, ταξίδια και τελευταίες προειδοποιήσεις
Ο Ταγκόρ μετέτρεψε το σχολείο του σε Βίσβα-Μπαράτι, πανεπιστήμιο που εγκαινιάστηκε το 1921 ως τόπος συνάντησης πολιτισμών, και το 1922 ίδρυσε στο Σρινικετάν, με τον Άγγλο γεωπόνο Λέοναρντ Έλμχερστ, το ινστιτούτο αγροτικής ανασυγκρότησης. Ταξίδεψε από την Κίνα και την Αργεντινή ως την Ευρώπη και τη Σοβιετική Ένωση, έδωσε το 1930 στην Οξφόρδη τις Διαλέξεις Hibbert, που εκδόθηκαν αργότερα ως The Religion of Man, και συζήτησε το ίδιο καλοκαίρι με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν για την αλήθεια και την πραγματικότητα. Στα τελευταία του χρόνια στράφηκε στη ζωγραφική και εξέθεσε πρώτη φορά στο Παρίσι. Στην Κρίση του πολιτισμού, που διαβάστηκε λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του στην Καλκούτα στις 7 Αυγούστου 1941, καταδίκασε την αυτοκρατορική κυριαρχία χωρίς να χάσει την πίστη του στην ανθρωπότητα.
Πρώτος μη Ευρωπαίος κάτοχος του Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο Ταγκόρ έγραψε τους εθνικούς ύμνους της Ινδίας και του Μπανγκλαντές και ανανέωσε τη σύγχρονη βεγγαλική ποίηση, μουσική, πεζογραφία και εκπαίδευση. Οι ιδέες του τροφοδοτούν σημερινές συζητήσεις για τον κοσμοπολιτισμό, την οικολογία και το σχολείο, ενώ η δυτική εικόνα του ως μυστικιστή σοφού έχει επικριθεί επειδή συσκοτίζει έναν σύγχρονο, πειραματικό και αυτοκριτικό συγγραφέα.
Πηγές & σημεία αναφοράς