Narodziny w Kalkucie
Urodził się w rodzinie Tagore’ów z Jorasanko jako najmłodszy syn Debendranatha Tagorego, przywódcy Brahmo Samadź.
Humanizm uniwersalny · odrodzenie bengalskie · 1861–1941
Rabindranath Tagore
Szukać nieskończoności w skończonym świecie.
Kalkuta · Shelaidaha · Santiniketan
Biografia
Nić życia.
Rabindranath Tagore był bengalskim poetą, twórcą pieśni, powieściopisarzem, pedagogiem i malarzem, którego eseje i wykłady rozwijają filozofię jedności jednostki, przyrody i ludzkości. Czerpiąc z upaniszad, pieśni dewocyjnej i wieloletniego życia wśród bengalskich wieśniaków, założył w Santiniketanie szkołę, a następnie uniwersytet, i stał się jednym z pierwszych i najostrzejszych krytyków agresywnego nacjonalizmu.
Studia w Anglii
Studiował w Brighton i Londynie, lecz wrócił do Bengalu bez dyplomu.
Majątki we wschodnim Bengalu
Zarządzając ziemiami rodziny w pobliżu Shelaidahy, pisał opowiadania czerpiące z życia wsi.
Santiniketan i swadeshi
Otworzył swoją szkołę w Santiniketanie i wsparł pieśniami oraz przemówieniami protesty przeciw podziałowi Bengalu.
Gitanjali i Nagroda Nobla
Jego angielskie Gitanjali ukazało się w Londynie, a następnie otrzymał literacką Nagrodę Nobla.
Protest, uniwersytet i ostatnie lata
W 1919 roku zrzekł się tytułu rycerskiego, założył Visva-Bharati i zmarł w Kalkucie w 1941 roku.
Poznaj życie autora
01Dom w Kalkucie i terminowanie poety
Rabindranath Tagore urodził się w Kalkucie 7 maja 1861 roku jako najmłodszy syn Debendranatha Tagorego, jednego z przywódców reformatorskiego Brahmo Samadź, który odczytywał upaniszady jako rdzeń oczyszczonego hinduskiego monoteizmu. Kształcony głównie w domu, wśród muzyki, teatru i czasopism literackich rodzinnej rezydencji, spędził lata od 1878 do 1880 w Anglii, uczęszczając na zajęcia w Brighton i Londynie, lecz nie uzyskał dyplomu. W 1883 roku poślubił Mrinalini Devi. Jego wczesne tomiki, których zwieńczeniem była Manasi z 1890 roku, już wtedy przekształcały poezję bengalską.
02Wiejski Bengal, szkoła i lata swadeshi
Od 1891 roku Tagore zarządzał majątkami rodziny we wschodnim Bengalu, często mieszkając na łodzi mieszkalnej na rzece Padmie w pobliżu Shelaidahy. Kontakt z wieśniakami zasilał jego opowiadania i trwałą troskę o wiejską biedę. W 1901 roku otworzył w Santiniketanie małą szkołę, w której uczono na świeżym powietrzu, blisko przyrody i sztuki. W 1905 roku wspierał pieśniami i przemówieniami protesty przeciw podziałowi Bengalu, a potem się wycofał, gdy ruch sięgnął po wymuszane bojkoty i przemoc. W latach 1902–1907 stracił żonę, córkę, ojca i najmłodszego syna.
03Światowa sława i krytyka nacjonalizmu
W 1912 roku Tagore przywiózł do Londynu własne angielskie wersje prozą swoich pieśni, które wypromowali malarz William Rothenstein i poeta W. B. Yeats. Gitanjali przyniosło mu w 1913 roku literacką Nagrodę Nobla, pierwszą przyznaną pisarzowi spoza Europy. Cykle wykładów w Japonii i Stanach Zjednoczonych w latach 1916 i 1917 zaowocowały Nacjonalizmem, oskarżeniem Narodu jako organizacji potęgi i handlu. W 1919 roku, po masakrze w Amritsarze, zrzekł się nadanego mu w 1915 roku tytułu rycerskiego. Jego publiczne spory z Gandhim w 1921 roku dotyczyły niewspółpracy, palenia zagranicznych tkanin i miejsca rozumu w polityce.
04Visva-Bharati, podróże i ostatnie ostrzeżenia
Tagore przekształcił swoją szkołę w Visva-Bharati, uniwersytet zainaugurowany w 1921 roku jako miejsce spotkania kultur, a w 1922 roku założył wraz z angielskim agronomem Leonardem Elmhirstem instytut odbudowy wsi w Sriniketanie. Podróżował od Chin i Argentyny po Europę i Związek Radziecki, w 1930 roku wygłosił w Oksfordzie Hibbert Lectures, wydane później jako The Religion of Man, a tego samego lata rozmawiał z Albertem Einsteinem o prawdzie i rzeczywistości. U schyłku życia zajął się malarstwem i po raz pierwszy wystawiał w Paryżu. W Kryzysie cywilizacji, odczytanym kilka miesięcy przed jego śmiercią w Kalkucie 7 sierpnia 1941 roku, potępił panowanie imperialne, nie tracąc wiary w ludzkość.
Pierwszy laureat literackiej Nagrody Nobla spoza Europy, Tagore napisał hymny narodowe Indii i Bangladeszu oraz odmienił nowoczesną poezję, muzykę, prozę i edukację bengalską. Jego idee zasilają współczesne debaty o kosmopolityzmie, ekologii i szkole, a jego zachodni wizerunek mistycznego mędrca krytykuje się za przesłanianie pisarza nowoczesnego, eksperymentującego i samokrytycznego.
Źródła i punkty odniesienia