Geboorte in Calcutta
Hij werd geboren in de familie Tagore van Jorasanko, als jongste zoon van Debendranath Tagore, leider van de Brahmo Samaj.
Universeel humanisme · Bengaalse renaissance · 1861–1941
Rabindranath Tagore
Zoek het oneindige in de eindige wereld.
Calcutta · Shelaidaha · Santiniketan
Biografie
De draad van een leven.
Rabindranath Tagore was een Bengaalse dichter, liedcomponist, romanschrijver, pedagoog en schilder wiens essays en lezingen een filosofie van eenheid tussen individu, natuur en mensheid ontwikkelen. Gevoed door de Upanishaden, het devotionele lied en lange jaren tussen Bengaalse dorpelingen stichtte hij in Santiniketan een school en later een universiteit, en werd hij een van de eerste en scherpste critici van agressief nationalisme.
Studie in Engeland
Hij studeerde in Brighton en Londen, maar keerde zonder diploma terug naar Bengalen.
Landgoederen in Oost-Bengalen
Als beheerder van de familiegronden bij Shelaidaha schreef hij korte verhalen over het dorpsleven.
Santiniketan en Swadeshi
Hij opende zijn school in Santiniketan en steunde met liederen en toespraken het protest tegen de deling van Bengalen.
Gitanjali en de Nobelprijs
Zijn Engelse Gitanjali verscheen in Londen, waarna hij de Nobelprijs voor Literatuur ontving.
Protest, universiteit en laatste jaren
Hij gaf in 1919 zijn ridderschap op, stichtte Visva-Bharati en stierf in 1941 in Calcutta.
Een leven grondig begrijpen
01Een huis in Calcutta en de leerjaren van een dichter
Rabindranath Tagore werd op 7 mei 1861 in Calcutta geboren als jongste zoon van Debendranath Tagore, een van de leiders van de hervormingsgezinde Brahmo Samaj, die de Upanishaden las als de kern van een gezuiverd hindoeïstisch monotheïsme. Hij kreeg vooral thuis onderwijs, te midden van de muziek, het toneel en de literaire tijdschriften van het familiehuis, en verbleef van 1878 tot 1880 in Engeland, waar hij colleges volgde in Brighton en Londen zonder een diploma te behalen. In 1883 trouwde hij met Mrinalini Devi. Zijn vroege bundels, met Manasi in 1890 als hoogtepunt, vernieuwden de Bengaalse poëzie al ingrijpend.
02Landelijk Bengalen, een school en de Swadeshi-jaren
Vanaf 1891 beheerde Tagore de familielandgoederen in Oost-Bengalen en woonde hij vaak op een woonboot op de rivier de Padma bij Shelaidaha. Het contact met dorpelingen voedde zijn korte verhalen en een blijvende bezorgdheid over de armoede op het platteland. In 1901 opende hij in Santiniketan een kleine school waar in de openlucht werd lesgegeven, dicht bij de natuur en de kunsten. In 1905 steunde hij met liederen en toespraken het protest tegen de deling van Bengalen, maar hij trok zich terug toen de beweging overging op afgedwongen boycots en geweld. Tussen 1902 en 1907 verloor hij zijn vrouw, een dochter, zijn vader en zijn jongste zoon.
03Wereldfaam en kritiek op het nationalisme
In 1912 bracht Tagore zijn eigen Engelse prozaversies van zijn liederen naar Londen, waar de schilder William Rothenstein en de dichter W. B. Yeats ze onder de aandacht brachten. Gitanjali leverde hem in 1913 de Nobelprijs voor Literatuur op, de eerste die aan een schrijver van buiten Europa werd toegekend. Lezingenreizen door Japan en de Verenigde Staten in 1916 en 1917 leidden tot Nationalisme, een aanklacht tegen de Natie als organisatie van macht en handel. In 1919 gaf hij na het bloedbad van Amritsar het ridderschap op dat hem in 1915 was verleend. Zijn openbare discussies met Gandhi in 1921 gingen over non-coöperatie, het verbranden van buitenlandse stoffen en de plaats van de rede in de politiek.
04Visva-Bharati, reizen en laatste waarschuwingen
Tagore maakte van zijn school Visva-Bharati, een universiteit die in 1921 werd geopend als ontmoetingsplaats van culturen, en stichtte in 1922 samen met de Engelse landbouwkundige Leonard Elmhirst het instituut voor plattelandsherstel in Sriniketan. Hij reisde van China en Argentinië tot Europa en de Sovjet-Unie, hield in 1930 in Oxford de Hibbert Lectures, later gepubliceerd als The Religion of Man, en sprak diezelfde zomer met Albert Einstein over waarheid en werkelijkheid. Op late leeftijd begon hij te schilderen en exposeerde hij voor het eerst in Parijs. In Crisis in de beschaving, enkele maanden voor zijn dood op 7 augustus 1941 in Calcutta voorgelezen, veroordeelde hij de imperiale overheersing zonder het geloof in de mensheid op te geven.
Als eerste niet-Europese winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur schreef Tagore de volksliederen van India en Bangladesh en gaf hij de moderne Bengaalse poëzie, muziek, prosa en het onderwijs een nieuwe vorm. Zijn ideeën voeden hedendaagse debatten over kosmopolitisme, ecologie en onderwijs, terwijl zijn westerse beeld als mystieke wijze bekritiseerd wordt omdat het een moderne, experimentele en zelfkritische schrijver aan het zicht onttrekt.
Bronnen & referentiepunten