Otwarta biblioteka myśli
Szukać nieskończoności w skończonym świecie.
Według Tagorego nieskończoności nie osiąga się przez ucieczkę od świata: urzeczywistnia się ona w rzeczach skończonych, w relacjach i w radości, jak sugerują upaniszady, gdy widzą wszystko przeniknięte boskością.
W Gitanjali wierny zostaje wezwany, by opuścił zamkniętą świątynię i szukał Boga tam, gdzie oracz uprawia twardą ziemię.
Człowiek spełnia się, wrastając w swoje otoczenie, zamiast odgradzać się murami; Sadhana przeciwstawia zrodzoną w miastach wolę podboju leśnemu ideałowi pokrewieństwa z wszelkim życiem.
W Santiniketanie lekcje odbywały się na dworze, pod drzewami, w ramach wychowania do uważności na żywy świat.
Tagore odróżnia życie społeczne ludu od Narodu, czyli organizacji całej ludności nastawionej na potęgę, zysk i wydajność, która zamienia osoby w narzędzia i usprawiedliwia panowanie.
Państwo, które ocenia każdą politykę wyłącznie według produkcji przemysłowej i siły militarnej, traktuje obywateli jak części aparatu.
Wolność to więcej niż niepodległość polityczna: wymaga umysłów wyzwolonych od lęku, martwego nawyku i ciasnych murów oraz edukacji, która kształci rozum, wyobraźnię i współczucie.
Wiersz 35 z Gitanjali modli się o kraj, w którym umysł jest wolny od lęku, a wiedza wolna.