De vreemdeling
Meursault, kantoorbediende in Algiers, hoort van de dood van zijn moeder, woont de begrafenis bij zonder het verwachte verdriet te tonen, begint de volgende dag een verhouding met Marie en schiet, meegesleept in de ruzie van een buurman, op een zonverblind strand een Arabier dood. Het tweede deel volgt zijn gevangenschap en proces, waarin de rechtbank minder de doodslag dan zijn onverschilligheid berecht, en eindigt met zijn afwijzing van de aalmoezenier en zijn openstaan voor de tedere onverschilligheid van de wereld.
De tekst begrijpen
De roman, vanaf 1938 geschetst, in mei 1940 in Parijs voltooid en in juni 1942 door Gallimard uitgegeven, vormt met De mythe van Sisyphus en Caligula de cyclus van het absurde. De vlakke vertelling in de eerste persoon, in de passé composé, heeft veel te danken aan de Amerikaanse roman; Sartre wijdde er in 1943 een beroemd essay aan. Postkoloniale critici hebben de naamloosheid van het slachtoffer ter discussie gesteld, en Kamel Daoud antwoordde in 2013 met een roman die wordt verteld door de broer van de dode.
Kernpunten
- 01
Een vlakke stem
Korte zinnen in de passé composé registreren gewaarwordingen en handelingen zonder ze te verklaren, zodat de lezer de wereld ontmoet zoals Meursault, zonder innerlijk commentaar.
- 02
Het proces
De aanklager maakt van zijn kalmte op de begrafenis het bewijs van een misdadige ziel; zoals Camus later schreef, loopt iedereen die op de begrafenis van zijn moeder niet huilt het risico ter dood veroordeeld te worden.
- 03
De onverschilligheid van de wereld
Tegenover de terechtstelling wijst Meursault elke troost af en voelt hij zich gelukkig in een wereld die zich niet om hem bekommert: absurde helderheid eerder dan wanhoop.
Verdiep je in de ideeën
Meursault lezen
Lees de roman als een tweeluik, van de begrafenis en het strand tot het proces en de laatste nacht, en vraag je af wat de rechtbank in Meursault veroordeelt.
De tekst situeren
De roman, vanaf 1938 geschetst, in mei 1940 in Parijs voltooid en in juni 1942 door Gallimard uitgegeven, vormt met De mythe van Sisyphus en Caligula de cyclus van het absurde. De vlakke vertelling in de eerste persoon, in de passé composé, heeft veel te danken aan de Amerikaanse roman; Sartre wijdde er in 1943 een beroemd essay aan. Postkoloniale critici hebben de naamloosheid van het slachtoffer ter discussie gesteld, en Kamel Daoud antwoordde in 2013 met een roman die wordt verteld door de broer van de dode. Meursault, kantoorbediende in Algiers, hoort van de dood van zijn moeder, woont de begrafenis bij zonder het verwachte verdriet te tonen, begint de volgende dag een verhouding met Marie en schiet, meegesleept in de ruzie van een buurman, op een zonverblind strand een Arabier dood. Het tweede deel volgt zijn gevangenschap en proces, waarin de rechtbank minder de doodslag dan zijn onverschilligheid berecht, en eindigt met zijn afwijzing van de aalmoezenier en zijn openstaan voor de tedere onverschilligheid van de wereld.
De argumenten volgen
Een vlakke stem: Korte zinnen in de passé composé registreren gewaarwordingen en handelingen zonder ze te verklaren, zodat de lezer de wereld ontmoet zoals Meursault, zonder innerlijk commentaar. Het proces: De aanklager maakt van zijn kalmte op de begrafenis het bewijs van een misdadige ziel; zoals Camus later schreef, loopt iedereen die op de begrafenis van zijn moeder niet huilt het risico ter dood veroordeeld te worden. De onverschilligheid van de wereld: Tegenover de terechtstelling wijst Meursault elke troost af en voelt hij zich gelukkig in een wereld die zich niet om hem bekommert: absurde helderheid eerder dan wanhoop.
Vervolg met lezen
Lees de twee delen als een tweeluik en let erop hoe het tweede de gebeurtenissen van het eerste herschrijft in de taal van de rechtbank; lees daarna het voorwoord van 1955 dat Camus voor de Amerikaanse uitgave schreef. De roman, vanaf 1938 geschetst, in mei 1940 in Parijs voltooid en in juni 1942 door Gallimard uitgegeven, vormt met De mythe van Sisyphus en Caligula de cyclus van het absurde. De vlakke vertelling in de eerste persoon, in de passé composé, heeft veel te danken aan de Amerikaanse roman; Sartre wijdde er in 1943 een beroemd essay aan. Postkoloniale critici hebben de naamloosheid van het slachtoffer ter discussie gesteld, en Kamel Daoud antwoordde in 2013 met een roman die wordt verteld door de broer van de dode.
Vragen om mee verder te lezen
- Waarom staat het proces stil bij Meursaults gedrag op de begrafenis van zijn moeder in plaats van bij de doodslag zelf?
- Wat verandert er aan onze lezing van het boek zodra we merken dat de man die Meursault doodt nooit een naam krijgt?
Meursault wordt veroordeeld omdat hij weigert het spel van de verwachte gevoelens mee te spelen; de roman legt die sociale eis bloot, maar laat zijn slachtoffer stemloos.
Hoe lees je dit werk?
Lees de twee delen als een tweeluik en let erop hoe het tweede de gebeurtenissen van het eerste herschrijft in de taal van de rechtbank; lees daarna het voorwoord van 1955 dat Camus voor de Amerikaanse uitgave schreef.
Edities en bronnen
Samenvattingen en kernpunten zijn oorspronkelijke redactionele interpretaties. Ze begeleiden het lezen en vervangen geen editie van de tekst. Redactionele werkwijze →