De autobiografie
Deze autobiografie, bekend als al-Taʿrif, of Ibn Khaldun en zijn reis naar het westen en het oosten, schetst zijn stamboom, beschrijft zijn leermeesters en de teksten die hij bij hen bestudeerde en volgt zijn loopbaan aan de hoven van de Maghreb, al-Andalus en Egypte, waarbij brieven, gedichten en officiële stukken worden geciteerd.
De tekst begrijpen
Eerst geschreven als slotdeel van het Kitab al-ʿIbar en doorgetrokken tot 1395, werd ze later herzien en uitgebreid tot 1405, een jaar voor zijn dood. Ze behoort tot de meest gedetailleerde autobiografieën in het middeleeuwse Arabisch, al zegt ze veel meer over zijn openbare dan over zijn innerlijke leven; de laatste bladzijden beschrijven zijn ontmoeting met Timoer.
Kernpunten
- 01
Leermeesters en kennis
Uitvoerige notities over zijn leermeesters, vooral al-Abili, tonen hoe kennis werd doorgegeven via persoonlijk onderricht, licenties en reizen binnen de geleerdennetwerken van de Maghreb.
- 02
Leven aan het hof
Episoden van gunst, intrige, gevangenschap en vlucht geven een blik uit eerste hand op de instabiele macht die de Muqaddima in algemene termen analyseert.
- 03
Ontmoeting met Timoer
Buiten Damascus beantwoordt hij in 1401 de vragen van de veroveraar over de Maghreb en over de geschiedenis, met een mengeling van vleierij, voorzichtigheid en scherpe waarneming.
Verdiep je in de ideeën
Een geleerde onder vorsten
Verken de autobiografie als register van leermeesters, ambten en reizen, en als zelfportret dat de auteur van de Muqaddima heeft vormgegeven.
De tekst situeren
Eerst geschreven als slotdeel van het Kitab al-ʿIbar en doorgetrokken tot 1395, werd ze later herzien en uitgebreid tot 1405, een jaar voor zijn dood. Ze behoort tot de meest gedetailleerde autobiografieën in het middeleeuwse Arabisch, al zegt ze veel meer over zijn openbare dan over zijn innerlijke leven; de laatste bladzijden beschrijven zijn ontmoeting met Timoer. Deze autobiografie, bekend als al-Taʿrif, of Ibn Khaldun en zijn reis naar het westen en het oosten, schetst zijn stamboom, beschrijft zijn leermeesters en de teksten die hij bij hen bestudeerde en volgt zijn loopbaan aan de hoven van de Maghreb, al-Andalus en Egypte, waarbij brieven, gedichten en officiële stukken worden geciteerd.
De argumenten volgen
Leermeesters en kennis: Uitvoerige notities over zijn leermeesters, vooral al-Abili, tonen hoe kennis werd doorgegeven via persoonlijk onderricht, licenties en reizen binnen de geleerdennetwerken van de Maghreb. Leven aan het hof: Episoden van gunst, intrige, gevangenschap en vlucht geven een blik uit eerste hand op de instabiele macht die de Muqaddima in algemene termen analyseert. Ontmoeting met Timoer: Buiten Damascus beantwoordt hij in 1401 de vragen van de veroveraar over de Maghreb en over de geschiedenis, met een mengeling van vleierij, voorzichtigheid en scherpe waarneming.
Vervolg met lezen
Lees eerst het verslag van de ontmoeting met Timoer, keer dan terug naar de delen over Fez en Granada en vraag u af hoe de auteur het verhaal van zijn eigen loopbaan vormt naar de lessen van zijn geschiedwerk. Eerst geschreven als slotdeel van het Kitab al-ʿIbar en doorgetrokken tot 1395, werd ze later herzien en uitgebreid tot 1405, een jaar voor zijn dood. Ze behoort tot de meest gedetailleerde autobiografieën in het middeleeuwse Arabisch, al zegt ze veel meer over zijn openbare dan over zijn innerlijke leven; de laatste bladzijden beschrijven zijn ontmoeting met Timoer.
Vragen om mee verder te lezen
- Wat onthullen de notities over zijn leermeesters over de overdracht van kennis in de Maghreb van zijn jeugd?
- Hoe stelt Ibn Khaldun zijn optreden tegenover Timoer voor, en wat zegt die keuze over zijn bedoelingen als schrijver?
De autobiografie toont een leven midden in de instabiliteit die de Muqaddima beschrijft, verteld met opzettelijke terughoudendheid over de private kant.
Hoe lees je dit werk?
Lees eerst het verslag van de ontmoeting met Timoer, keer dan terug naar de delen over Fez en Granada en vraag u af hoe de auteur het verhaal van zijn eigen loopbaan vormt naar de lessen van zijn geschiedwerk.
Edities en bronnen
Samenvattingen en kernpunten zijn oorspronkelijke redactionele interpretaties. Ze begeleiden het lezen en vervangen geen editie van de tekst. Redactionele werkwijze →