Praktykuj, o co prosisz życie.
Rozróżniamy dzieła, świadectwa i dalsze lektury. Daty odnoszą się do powstania lub pierwszej publikacji, zgodnie z opisem danej pozycji.
Katalog obejmuje dziesięć traktatów przekazanych jako Dialogi (dwanaście ksiąg, ponieważ O gniewie składa się z trzech), 124 zachowane Listy moralne do Lucyliusza, O dobrodziejstwach, O łagodności, Zagadnienia przyrodnicze, Apokolokyntozę i dziesięć przekazanych tragedii. Autorstwo Seneki w odniesieniu do Oktawii jest powszechnie odrzucane; autorstwo Herkulesa na Oicie pozostaje sporne. Zaginione dzieła zachowane we fragmentach odróżniono od pełnych ksiąg, a wykaz listów jest kompletny tylko dla zachowanej sekwencji 1–124 z edycji Gummere’a. Pseudonimowe epigramaty, pisma o środkach zaradczych i późniejsza korespondencja Seneki z Pawłem pozostają poza korpusem dzieł o pewnym autorstwie.
Przeglądaj listy i fragmenty01ok. 1–65
Ten krótki dialog, adresowany do Luciliusa, zadaje pytanie, dlaczego dobrzy ludzie cierpią, skoro wszechświatem rządzi opatrzność. Seneka porównuje przeciwności losu do wymagającego wychowania i dyscypliny rodzicielskiej, broniąc cnoty jako dobra, którego nie mogą usunąć wrogie okoliczności.
02ok. 1–65
Zwracając się do Serenusa, Seneka broni paradoksu, zgodnie z którym mądra osoba nie może doznać szkody moralnej ani zniewagi. Roszczenie dotyczy integralności cnoty, a nie fizycznej nietykalności; przykłady upokorzenia pokazują, jak silnie zależność od akceptacji społecznej kształtuje zwykłe doświadczenie.
03ok. 1–65
Serenus opisuje niespokojny umysł, który ciągnie na przemian ku prostocie, luksusowi, służbie publicznej i odosobnieniu. Seneka przedstawia elastyczne ujęcie stałości: radzi ocenić własne możliwości, wybrać wartościowe zobowiązania i znaleźć miejsce na przyjaźń oraz odpoczynek.
04ok. 1–65
Po powrocie z podziemi i pokonaniu tyrana Lycusa, Herkules zostaje doprowadzony do szaleństwa przez Junonę i zabija własną rodzinę. Bohaterska siła staje się źródłem katastrofy, a przetrwanie wymaga przyjęcia pomocy od innych.
05ok. 1–65
Po zniszczeniu Troi pojmane kobiety czekają na niewolę, podczas gdy Grecy żądają śmierci Polikseny i Astyanaksa. Spektakl zamienia zwycięstwo w studium cierpienia cywilów, żałoby i reprodukcji przemocy na przestrzeni pokoleń.
06ok. 1–65
Ta niedokończona tragedia przedstawia Edypa z Antygoną, a następnie Jokastę próbującą zapobiec wojnie między Eteoklesem a Polinejkesem. Zachowane sceny badają, czy rodzinne apele mogą przerwać walkę o suwerenną władzę.
07ok. 1–65
Porzucona przez Jazona i zagrożona wygnaniem Medea niszczy jego nowe małżeństwo i zabija ich dzieci. Wersja Seneki nadaje szczególną siłę autorefleksji, magii i celowemu tworzeniu przez bohaterkę tożsamości poprzez zemstę.
08ok. 1–65
Fedra pragnie swojego pasierba Hipolita, którego odrzucenie prowadzi do fałszywego oskarżenia i jego zniszczenia poprzez klątwę Tezeusza. Spektakl porusza kwestię pożądania, wstydu i katastrofalnej mocy wyroku wydanego bez wysłuchania oskarżonego.
09ok. 1–65
Zaraza skłania Edypa do badania ukrytej skazy nękającej Teby. Proroctwa, nekromancja i świadectwa stopniowo ujawniają, że sam król jest zabójcą i synem Lajosa, czyniąc poszukiwanie wiedzy nierozerwalnym ze strachem.
10ok. 1–65
Triumfalny powrót Agamemnona z Troi prowadzi do morderstwa dokonanego przez Klitajmestrę i Egistosa. Prorocza wizja Cassandry i odziedziczone zbrodnie rodu Atreusów zamieniają zwycięski powrót do domu w kolejny etap wzajemnej przemocy.
11ok. 1–65
Atreus zwabia swojego brata Thyestesa z powrotem na dwór fałszywą ofertą pojednania, a następnie podaje mu mięso zamordowanych dzieci. Spektakl bada tyranię jako celowe konstruowanie ignorancji i bezradności drugiej osoby.
12ok. 1–100
Ta wyjątkowo długa sztuka, przekazywana wśród tragedii Seneki, ale której autorstwo jest kwestionowane, opowiada o śmierci Herkulesa z powodu zatrutego ubrania przysłanego przez Dejanirę. Fizyczna agonia, nieporozumienia rodzinne i ostateczne wywyższenie zmieniają znaczenie heroicznej wytrzymałości.
13ok. 40
Seneka zwraca się do Marcii po śmierci jej syna Metiliusa, łącząc argumentację filozoficzną z przykładami rodziców pogrążonych w żałobie. Praca wspomina także jej ojca Cremutiusa Cordusa, którego pisma historyczne dzięki jej wysiłkom przetrwały represje polityczne.
14ok. 41–52
Trzy książki adresowane do Novatus analizują gniew jako chęć ukarania postrzeganego zła. Seneka łączy teorię sądu z praktycznymi radami dotyczącymi zwlekania, edukacji i samokontroli, odrzucając jednocześnie twierdzenie, że gniew jest niezbędny do odwagi i sprawiedliwości.
15ok. 42–43
Seneka pociesza matkę w związku z własnym wygnaniem na Korsykę. Odwracając oczekiwany kierunek komfortu, przekonuje, że wysiedlenie nie może pozbawić człowieka natury, myśli ani cnót, i zachęca Helvię do wznowienia studiów intelektualnych.
16ok. 43–44
Konsolacja napisana podczas wygnania zwraca się do cesarskiego wyzwoleńca Polibiusza po śmierci jego brata. Radom dotyczącym żałoby towarzyszą pochwały Klaudiusza, szczególnie wyraźnie ukazujące związek rady filozoficznej z nadzieją autora na powrót z wygnania.
17ok. 49–55
Zwracając się do Paulina, Seneka argumentuje, że życie wydaje się krótkie, ponieważ ludzie poświęcają swój czas ambicjom, rozproszeniu uwagi i żądaniom innych ludzi. Filozoficzny wypoczynek oferuje inny stosunek do teraźniejszości i myślicieli z przeszłości, a nie technikę zwiększania wydajności.
1854
Ta menippejska satyra opowiada o nieudanej próbie przebóstwienia i upokarzającym zejściu do podziemi zmarłego cesarza Klaudiusza. Na przemian prozą i wierszem obnaża imperialną niesprawiedliwość poprzez groteskową komedię; Dokładny związek otrzymanego tytułu z tekstem pozostaje przedmiotem dyskusji.
19ok. 55–56
Adresowany do młodego Nerona, ten niekompletny traktat opisuje powściągliwość w karaniu jako wyróżniającą cnotę władcy. Jego pochwała oferuje ideał, do którego zamieszkania zaprasza się cesarza, pozostawiając w dużej mierze nienaruszoną strukturę skoncentrowanej władzy imperialnej.
20ok. 56–64
Siedem ksiąg omawia dawanie, otrzymywanie, wdzięczność i niewdzięczność w rzymskich stosunkach zobowiązań. Seneka umiejscawia korzyść w intencji dawcy, a nie w przekazywanym przedmiocie, badając trudne przypadki dotyczące niewolników, władców i nierównej władzy.
21ok. 58
Zwracając się do Gallio, Seneka argumentuje, że szczęście zależy od życia w zgodzie z rozsądkiem, a nie podążania za tłumem czy dążenia do przyjemności. Zachowany tekst odpowiada następnie na zarzuty, że postępowanie bogatego filozofa jest sprzeczne z jego nauką; jego zakończenie jest niepełne.
22ok. 62–65
Zachowane listy 124 zmieniają codzienne wydarzenia, czytanie i rozmowy w trwałą edukację w zakresie etyki stoickiej. Lucilius jest zarówno adresowanym przyjacielem, jak i partnerem literackim; sekwencja porusza się od praktycznych rad do wymagających argumentów na temat cnoty, wiedzy i szczęścia.
23ok. 62
Ten niekompletny dialog bada, kiedy wycofanie się ze stanowiska publicznego może być zgodne ze stoickim obowiązkiem. Seneka odróżnia służbę określonej wspólnocie politycznej od uczestnictwa w szerszej wspólnocie istot racjonalnych, czyniąc studia potencjalnie użytecznymi dla innych.
24ok. 62–64
Książki te badają zjawiska atmosferyczne i ziemskie: tęcze, grzmoty, wodę, chmury, wiatry, trzęsienia ziemi i komety. Wyjaśnienia fizyczne przeplatają się z refleksjami etycznymi; przekazywana kolejność i podział na siedem lub osiem ksiąg różnią się w zależności od wydań.
25Po 68 roku
Ta anonimowa rzymska tragedia historyczna przedstawia odrzucenie przez Nerona Oktawii i małżeństwo z Poppeą. Seneka pojawia się jako postać doradzająca cesarzowi; sztuka została przekazana wraz z jego tragediami, ale powszechnie uważa się ją za dzieło późniejsze.
26ok. 1–65
W cytatach późniejszych autorów zachowały się ślady zaginionych pism, m.in. O przesądach, O małżeństwie i Napomnieniach. Współczesny zbiór fragmentów rekonstruuje te szczątki na podstawie odrębnych świadków; nie jest to ciągła księga pozostawiona przez Senekę.