Urodzony w Edynburgu
Urodzony 7 maja 1711 według kalendarza gregoriańskiego, Hume dorastał pomiędzy Edynburgiem a Ninewells.
Empiryzm · Ograniczony sceptycyzm · 1711–1776
David Hume
Sprawdź, do czego skłaniają nas nasze nawyki.
Szkocja · Francja · Anglia
Biografia
Nić życia.
David Hume urodził się w Edynburgu w 1711 i dorastał pomiędzy miastem a rodzinną posiadłością w Ninewells. Rozpoczynając naukę na uniwersytecie niezwykle młodo, odwrócił się od prawa w stronę literatury i filozofii. Jego pobyt we Francji, zwłaszcza w La Flèche, poprzedził okres trudności fizycznych i intelektualnych. Tam skomponował większość Traktatu o naturze ludzkiej, opublikowanej w 1739–1740. Jego ambicje były już znaczne: wprowadzić metodę eksperymentalną do badania umysłu. Rozczarowujący odbiór książki skłonił do trwałej refleksji nad tym, jak pisać dla różnych odbiorców.
Pobyt we Francji
We Francji, szczególnie w La Flèche, rozwinął eksperymentalną naukę o naturze ludzkiej.
Traktat
Księgi o rozumie i uczuciach ukazały się w 1739 roku, a księga o moralności w 1740 roku.
Dwa Badania
Hume przeredagował swoje argumenty w bardziej przystępnej formie, nie ograniczając się do powtórzenia Traktatu.
Historyk i bibliotekarz
Dostęp do dużej biblioteki ułatwił powstanie sześciotomowej Historii Anglii.
Wymiana paryska i europejska
Służba dyplomatyczna sprowadziła go na paryskie salony; jego związek z Rousseau zakończył się konfliktem.
Śmierć i publikacja pośmiertna
Zmarł 25 sierpnia 1776; Dialogi dotyczące religii naturalnej ukazały się w 1779.
Poznaj życie autora
01Szkocka edukacja i książka napisana we Francji
David Hume urodził się w Edynburgu w 1711 i dorastał pomiędzy miastem a rodzinną posiadłością w Ninewells. Rozpoczynając naukę na uniwersytecie niezwykle młodo, odwrócił się od prawa w stronę literatury i filozofii. Jego pobyt we Francji, zwłaszcza w La Flèche, poprzedził okres trudności fizycznych i intelektualnych. Tam skomponował większość Traktatu o naturze ludzkiej, opublikowanej w 1739–1740. Jego ambicje były już znaczne: wprowadzić metodę eksperymentalną do badania umysłu. Rozczarowujący odbiór książki skłonił do trwałej refleksji nad tym, jak pisać dla różnych odbiorców.
02Eseje, Badania i bariery kariery akademickiej
Eseje moralne i polityczne z lat 1741–1742 spotkały się z lepszym przyjęciem. Później Hume przepracował swoje analizy w Badaniach dotyczących rozumu ludzkiego i Badaniach dotyczących zasad moralności; żadna z tych książek nie jest tylko streszczeniem Traktatu. Starania o stanowiska uniwersyteckie nie powiodły się w atmosferze niechęci wywołanej jego opinią w sprawach religii. Pracował jako nauczyciel prywatny i towarzyszył generałowi St Clairowi w misjach poszerzających jego doświadczenie europejskiej polityki. Działania te pokazują, że badania uczuć i instytucji rozwijał w kontakcie zarówno z konkretnymi praktykami społecznymi, jak i argumentacją filozoficzną.
03Historyk, dyplomata i literat
W 1752 roku Hume został bibliotekarzem Faculty of Advocates w Edynburgu, co ułatwiło mu pracę źródłową nad Historią Anglii. Jej sześć tomów, opublikowanych między 1754 a 1762 rokiem, przyniosło mu znaczną sławę i dochody. W latach 60. XVIII wieku pracował w brytyjskiej ambasadzie w Paryżu i uczestniczył w życiu salonowym. Pomógł Rousseau w podróży do Anglii, lecz ich relacja zakończyła się publiczną kłótnią. Hume zajmował później urząd administracyjny w Londynie, po czym wrócił do Edynburga. Jego towarzyskość podważa obraz sceptyka skazanego na izolację i ukazuje różnorodność odbiorców jego dzieł.
04Ostatnie pisma i sporne dziedzictwo
Hume zmarł w 1776 po napisaniu krótkiej autobiografii i uzgodnieniu losów Dialogów dotyczących religii naturalnej, opublikowanych w 1779. Jego wpływ rozciąga się na epistemologię, ekonomię, historię i estetykę. Kant uczynił Hume'owski problem przyczynowości punktem wyjścia do własnej transformacji. W korpusie znajduje się także rasistowska nuta w eseju o charakterach narodowych, którego wersje wymagają dokładnego zbadania. Uznanie tych uprzedzeń nie zwalnia ani od oceny argumentów sceptycznych, ani od kwestionowania historycznych ograniczeń jego projektu nauki o ludzkości.
Hume zmarł w 1776 po napisaniu krótkiej autobiografii i uzgodnieniu losów Dialogów dotyczących religii naturalnej, opublikowanych w 1779. Jego wpływ rozciąga się na epistemologię, ekonomię, historię i estetykę. Kant uczynił Hume'owski problem przyczynowości punktem wyjścia do własnej transformacji. W korpusie znajduje się także rasistowska nuta w eseju o charakterach narodowych, którego wersje wymagają dokładnego zbadania. Uznanie tych uprzedzeń nie zwalnia ani od oceny argumentów sceptycznych, ani od kwestionowania historycznych ograniczeń jego projektu nauki o ludzkości.
Źródła i punkty odniesienia