Zrozumieć cierpienie, by się od niego uwolnić.
Rozróżniamy dzieła, świadectwa i dalsze lektury. Daty odnoszą się do powstania lub pierwszej publikacji, zgodnie z opisem danej pozycji.
Te opisy przedstawiają trzy teksty kanonu palijskiego, tradycyjnie wiązane z nauką Buddy i zestawione przez jego wspólnotę. Cztery główne Nikāye, monastyczna Vinaya, równoległe Āgamy zachowane po chińsku, fragmenty w gandhari i sanskrycie oraz późniejsze sutry mahajany nie zostały uwzględnione; to wybór, a nie pełna bibliografia.
01ok. od 5. do 1. wieku p.n.e.
Zachowana w Saṃyutta Nikāyi i w monastycznej Vinai, z paralelami w innych wczesnych szkołach, mowa uzyskała formę pisaną wieki po wydarzeniach, które opisuje. Jej końcowa scena, w której Koṇḍañña zyskuje oko Dhammy, należy do pamięci wspólnoty o jej własnych początkach.
02ok. od 5. do 1. wieku p.n.e.
Zbiór ten, część Khuddaka Nikāyi, obejmuje pięć rozdziałów, w tym Aṭṭhakavaggę i Pārāyanavaggę, często uznawane za wczesne, ponieważ cytują je inne teksty kanoniczne, a objaśnia dawny komentarz, Niddesa. Zachował się też chiński przekład paraleli Aṭṭhakavaggi.
03ok. od 3. do 1. wieku p.n.e.
Tekst należy do Khuddaka Nikāyi kanonu palijskiego, spisanego na Sri Lance w I wieku p.n.e.; zbiory równoległe zachowały się w gandhari, sanskrycie i chińskim. Przypisanie Buddzie jest tradycyjne: wersety zestawiały i przekazywały wspólnoty, a późniejszy komentarz dołączył do każdego z nich opowieść.