Zło, wolność i najlepszy świat
Zbadaj, jak Teodycea odpowiada na zarzuty Bayle’a, od trzech rodzajów zła aż po bajkę o pałacu przeznaczeń.
Oryginalne wprowadzenie. Przewodnik towarzyszy dziełu; nie jest ani pełnym tekstem, ani tłumaczeniem.
Umiejscowienie tekstu
Wydana bez nazwiska autora w Amsterdamie w 1710 roku, jest jedyną książką filozoficzną, którą Leibniz opublikował za życia. Dzieło wyrosło z rozmów z królową pruską Zofią Szarlotą, zmarłą w 1705 roku, o zarzutach zawartych w Słowniku historycznym i krytycznym Bayle’a, a otwiera je Rozprawa wstępna o zgodności wiary z rozumem, po której następują trzy części. Teodycea, czyli Rozprawy o dobroci Boga, wolności człowieka i pochodzeniu zła, dowodzi, że wiara i rozum są zgodne, a zło w świecie nie obala istnienia dobrego i mądrego Boga. Odpowiadając Pierre’owi Bayle’owi, Leibniz odróżnia zło metafizyczne, fizyczne i moralne, wyjaśnia, jak Bóg dopuszcza grzech, nie chcąc go, broni wolności, ku której racje skłaniają, nie zniewalając, i kończy bajką o możliwych światach.
Podążanie za argumentami
Trzy rodzaje zła: Zło metafizyczne to ograniczoność każdego stworzenia, zło fizyczne to cierpienie, a zło moralne to grzech, na który Bóg pozwala tylko dlatego, że wiąże się z tym, co najlepsze. Leniwy rozum: Fatalista, który nie chce działać, bo przyszłość jest przesądzona, zapomina, że wyniki rozstrzygają się razem z ich przyczynami, do których należą nasze własne starania. Pałac przeznaczeń: W końcowej bajce Pallas pokazuje Teodorowi komnaty możliwych światów, każdą z innym Sekstusem, wznoszące się jak piramida aż do najlepszego świata na szczycie.
Kontynuuj czytanie
Zacznij od przedmowy i Rozprawy wstępnej, przeczytaj część pierwszą o złu i wolności, a potem przejdź do końcowej bajki o Sekstusie Tarkwiniuszu, zanim wrócisz do szczegółowych odpowiedzi udzielonych Bayle’owi. Wydana bez nazwiska autora w Amsterdamie w 1710 roku, jest jedyną książką filozoficzną, którą Leibniz opublikował za życia. Dzieło wyrosło z rozmów z królową pruską Zofią Szarlotą, zmarłą w 1705 roku, o zarzutach zawartych w Słowniku historycznym i krytycznym Bayle’a, a otwiera je Rozprawa wstępna o zgodności wiary z rozumem, po której następują trzy części.
Optymizm Leibniza nie głosi, że wszystko jest dobrze, lecz że żadna lepsza całość nie była możliwa; tę tezę skarykaturował Kandyd Woltera.
Teraz Twoja kolej na refleksję.
- Czy rozróżnienie między tym, czego Bóg chce, a tym, na co jedynie pozwala, odpowiada na zarzut, że jest On sprawcą grzechu?
- Jeśli racje skłaniają, nie zniewalając, w jakim sensie Sekstus mógł postąpić inaczej?
Twoje wybory i postępy pozostają w tej przeglądarce.