Narodziny w pobliżu Roccasecca
Tomasz urodził się około 1225 roku w pobliżu Roccasecca; rodzina początkowo skierowała go do Monte Cassino.
Średniowieczna scholastyka · Teologia · ok. 1225–1274
Tomasz z Akwinu
Wspólnie dociekajmy rozumem drogi do dobra.
Włochy · Paryż · Kolonia
Biografia
Nić życia.
Urodzony około 1225 w rodzinie szlacheckiej niedaleko Roccasecca, Thomas początkowo był przeznaczony do kariery kościelnej związanej z Monte Cassino. W Neapolu zetknął się ze środowiskiem uniwersyteckim, w którym krążyły tłumaczenia Arystotelesa, i spotkał się z braćmi dominikanami. Jego decyzja o wstąpieniu do zakonu żebraczego wywołała sprzeciw rodziny i okres pozbawienia wolności, zanim mógł wznowić naukę. Początki te umieściły go w kręgu przemian społecznych i intelektualnych nowych europejskich uniwersytetów.
Dominikanie w Neapolu
W Neapolu poznał braci dominikanów. Rodzina sprzeciwiła się jego wyborowi i przez pewien czas go więziła.
Studia i tytuł mistrza w Paryżu
Studiuje u Alberta Wielkiego w Paryżu i Kolonii, uzyskując tytuł magistra teologii w Paryżu w 1256.
Nauczanie we Włoszech
Nauczał we Włoszech i rozpoczął Sumę przeciw poganom, a później Sumę teologii.
Kontrowersje paryskie
Wracając do Paryża, przed rozpoczęciem nauczania w Neapolu debatuje nad intelektem i wiecznością świata.
Ostatnie miesiące w Neapolu i Fossanovie
Przestaje pisać późno 1273 i umiera w 1274 w Fossanova w drodze na sobór w Lyonie.
Poznaj życie autora
01Od Roccasecca do dominikanów
Urodzony około 1225 w rodzinie szlacheckiej niedaleko Roccasecca, Thomas początkowo był przeznaczony do kariery kościelnej związanej z Monte Cassino. W Neapolu zetknął się ze środowiskiem uniwersyteckim, w którym krążyły tłumaczenia Arystotelesa, i spotkał się z braćmi dominikanami. Jego decyzja o wstąpieniu do zakonu żebraczego wywołała sprzeciw rodziny i okres pozbawienia wolności, zanim mógł wznowić naukę. Początki te umieściły go w kręgu przemian społecznych i intelektualnych nowych europejskich uniwersytetów.
02Paryż, Kolonia i wczesne spory
Tomasz studiował w Paryżu, a następnie w Kolonii u Alberta Wielkiego, którego nauczanie przyczyniło się do naukowej recepcji Arystotelesa. Po powrocie do Paryża skomentował Sentencje Piotra Lombarda i został mistrzem teologii w 1256. Jego wczesne kwestionowane pytania pokazują metodę uważną na zastrzeżenia i autorytety. Konflikty o zakony żebracze przypominają, że praca intelektualna zależy także od instytucji, praw nauczania i sporów zbiorowych.
03Włochy i szereg prac nabierających kształtu
Od 1259 Tomasz nauczał i pracował we Włoszech w kilku placówkach dominikańskich i papieskich. Podjął się Summa contra Gentiles, a następnie Summa Theologiae, komentując jednocześnie Arystotelesa w tłumaczeniu łacińskim. Jego zaangażowanie w tradycje greckie, arabskie i żydowskie przeszło przez średniowieczne tłumaczenia i debaty, zwłaszcza dotyczące Awicenny i Awerroesa. Jego argumentacja nie jest połączeniem mechanicznym: reinterpretuje, akceptuje lub kwestionuje stanowiska swoich źródeł.
04Ostateczne kontrowersje i kwestionowane dziedzictwo
Wracając do Paryża około 1269, Thomas brał udział w debatach na temat intelektu i wieczności świata, zanim zaczął uczyć w Neapolu. Przestał pisać pod koniec 1273 i zmarł w 1274 w Fossanova w drodze na sobór w Lyonie, pozostawiając Summę niedokończoną. Kanonizowany w 1323, stał się punktem odniesienia dla różnorodnych tradycji tomistycznych. Współczesna krytyka bada także jego założenia dotyczące hierarchii społecznej, niewolnictwa i kobiet: wyjaśnienie historyczne samo w sobie nie uzasadnia tych stanowisk.
Wracając do Paryża około 1269, Thomas brał udział w debatach na temat intelektu i wieczności świata, zanim zaczął uczyć w Neapolu. Przestał pisać pod koniec 1273 i zmarł w 1274 w Fossanova w drodze na sobór w Lyonie, pozostawiając Summę niedokończoną. Kanonizowany w 1323, stał się punktem odniesienia dla różnorodnych tradycji tomistycznych. Współczesna krytyka bada także jego założenia dotyczące hierarchii społecznej, niewolnictwa i kobiet: wyjaśnienie historyczne samo w sobie nie uzasadnia tych stanowisk.
Źródła i punkty odniesienia