Narodziny w Bermersheim
Urodziła się koło Alzey w rodzinie szlacheckiej jako jej dziesiąte dziecko i od dzieciństwa była przeznaczona do życia zakonnego.
Monastycyzm benedyktyński · teologia wizyjna · 1098 – 1179
Hildegarda z Bingen
Mówić i pisać to, co się widzi i słyszy: świat jest żywym dziełem Boga.
Disibodenberg · Rupertsberg · Eibingen
Biografia
Nić życia.
Hildegarda z Bingen była benedyktyńską magistrą w Nadrenii, która od 1141 roku spisywała po łacinie wizje otrzymywane, jak mówiła, od „żywego światła”. Założyła klasztory Rupertsberg i Eibingen, napisała trzy wielkie dzieła wizyjne, księgi o przyrodzie i medycynie, pieśni liturgiczne oraz śpiewany moralitet, korespondowała z papieżami i cesarzami i głosiła kazania publicznie, co było rolą wyjątkową dla kobiety jej czasów.
Inkluzja na Disibodenbergu
Została zamknięta wraz z Juttą ze Sponheim obok mnichów benedyktyńskich na Disibodenbergu, gdzie później złożyła śluby.
Nakaz pisania
Ogniste światło, jak relacjonuje, zalało jej umysł i nakazało jej spisać wizje; nad Scivias pracowała dziesięć lat.
Synod w Trewirze
Papież Eugeniusz III odczytał fragmenty jej dzieła przed zgromadzonymi biskupami i zachęcił ją do dalszego pisania.
Rupertsberg
Przeniosła swoją wspólnotę do nowego klasztoru na Rupertsbergu koło Bingen, a w 1165 roku założyła drugi dom w Eibingen.
Interdykt i śmierć
Wkrótce po tym, jak prałaci z Moguncji zdjęli interdykt z jej klasztoru, zmarła na Rupertsbergu 17 września.
Poznaj życie autora
01Dziecko ofiarowane Bogu
Hildegarda urodziła się w 1098 roku w Bermersheim koło Alzey jako dziesiąte dziecko szlachetnie urodzonych Hildeberta i Mechthildy, którzy przeznaczyli ją do życia zakonnego. Jako dziewczynka została powierzona Jutcie ze Sponheim i według żywotu Jutty obie zamknięto w 1112 roku w celi obok mnichów benedyktyńskich na Disibodenbergu. Tam Hildegarda poznała psałterz, liturgię i tyle łaciny, by czytać Pismo, choć później nazywała się niewykształconą. Od wczesnego dzieciństwa widziała olśniewające światło, lecz prawie nikomu o nim nie mówiła. Gdy Jutta zmarła w 1136 roku, rosnąca wspólnota kobiet wybrała ją na magistrę.
02Wezwanie z 1141 roku
W 1141 roku, gdy miała czterdzieści dwa lata i siedem miesięcy, ogniste światło z otwartego nieba – jak relacjonuje Hildegarda – zalało jej mózg i serce i pozwoliło jej nagle zrozumieć Psalmy, Ewangelie i inne księgi Pisma. Głos nakazał jej mówić i pisać to, co widzi i słyszy. Po wahaniu i chorobie rozpoczęła Scivias z pomocą mnicha Volmara, swego sekretarza, oraz mniszki Richardis ze Stade. Około 1146 roku szukała poparcia Bernarda z Clairvaux, a na synodzie w Trewirze w latach 1147–1148 papież Eugeniusz III odczytał fragmenty jej dzieła i zachęcił ją do dalszego pisania.
03Założycielka, ksieni i kaznodziejka
Około 1150 roku, wbrew oporowi mnichów z Disibodenbergu, Hildegarda przeniosła swoje mniszki do nowego klasztoru na Rupertsbergu koło Bingen, a w 1165 roku założyła drugi dom w Eibingen, po drugiej stronie Renu. Broniła niezależności swej fundacji, gorzko opłakiwała odejście Richardis, która w 1151 roku objęła kierownictwo innego klasztoru, i uzyskała w 1163 roku przywilej opieki od Fryderyka Barbarossy. Mniej więcej między 1158 a 1171 rokiem odbywała podróże kaznodziejskie do Moguncji, Würzburga, Bambergu, Trewiru, Metzu, Kolonii i Szwabii, piętnując zaniedbania duchowieństwa i katarów. Z jej korespondencji z papieżami, biskupami, władcami, mnichami i świeckimi zachowało się około czterystu listów.
04Wizyjna encyklopedia
Po Scivias Hildegarda napisała między 1158 a 1163 rokiem Księgę zasług życia, a między 1163 a około 1173 rokiem Księgę dzieł Bożych, w której człowiek stoi w centrum kosmosu. Skomponowała też około siedemdziesięciu pieśni i Ordo Virtutum, pisała o przyrodzie i medycynie, spisała żywoty miejscowych świętych i wymyśliła własny język, Lingua ignota. W 1178 roku odmówiła ekshumacji szlachcica, niegdyś ekskomunikowanego, pochowanego na Rupertsbergu, twierdząc, że pojednał się z Kościołem; prałaci z Moguncji utrzymywali jej wspólnotę pod interdyktem do marca 1179 roku. Zmarła na Rupertsbergu 17 września 1179 roku.
Czczona wkrótce po śmierci, Hildegarda była wymieniana jako święta w lokalnych kalendarzach, choć procesy kanonizacyjne rozpoczęte za Grzegorza IX i Innocentego IV nigdy nie zostały zakończone; w 2012 roku Benedykt XVI rozszerzył jej kult na cały Kościół i ogłosił ją doktorem Kościoła. W ostatnich dziesięcioleciach jej pieśni były wielokrotnie nagrywane i wykonywane, a historycy teologii, nauki i piśmiennictwa kobiet badają jej dzieła, podczas gdy współczesna „medycyna Hildegardy” wykracza daleko poza to, co zawierają jej teksty.
Źródła i punkty odniesieniaDalej
Powiązane postacie
- Pokrewne pytania