Mówić i pisać to, co się widzi i słyszy: świat jest żywym dziełem Boga.
Viriditas, zieloność, oznacza wilgotną, ożywczą moc, którą Bóg wlewa w rośliny, ciała i dusze; jej przeciwieństwem jest suchość, więdnięcie zarówno przyrody, jak i cnoty.
W pieśni O viridissima virga Maryja zostaje pozdrowiona jako najzieleńsza gałązka, w której rozkwita kwiat, a cała ziemia się raduje.
Hildegarda twierdzi, że widziała nie we śnie ani w ekstazie, lecz na jawie i z otwartymi oczami, w blasku, który nazywała cieniem żywego światła i w którym jej duszy ukazywały się słowa i obrazy.
W liście z 1175 roku do mnicha Guiberta z Gembloux wyjaśnia, że widzi to światło od dzieciństwa, a jej zewnętrzne zmysły działają przy tym nadal.
Człowiek jest utworzony z materii całego stworzenia i stoi w jego centrum, dlatego żywioły, wiatry i humory świata odpowiadają ciału, jego zdrowiu i namiętnościom.
W Księdze dzieł Bożych postać ludzka stoi z rozpostartymi ramionami wewnątrz kręgów kosmosu, a wiatry wieją ku niej ze wszystkich stron.
Muzyka jest dla Hildegardy śladem harmonii, którą Adam znał przed upadkiem; śpiew liturgii łączy ludzki głos z chwałą aniołów i z porządkiem stworzenia.
Gdy prałaci z Moguncji zakazali śpiewu w jej klasztorze, ostrzegła ich, że ci, którzy bez słusznej przyczyny uciszają chwałę Boga, utracą towarzystwo aniołów.