Dziennik podróży
Dziennik towarzyszy podróży Montaigne’a z lat 1580 i 1581 przez wschodnią Francję, Szwajcarię, południowe Niemcy i Włochy, z długimi pobytami w Rzymie i w łaźniach pod Lukką. Odnotowuje drogi, gospody, kościoły, spory religijne, miejscowe obyczaje i przebieg jego kamicy nerkowej z drobiazgową, nieliteracką dokładnością.
Zrozumieć tekst
Pierwszą część napisał w trzeciej osobie sekretarz; potem Montaigne prowadził dziennik sam, częściowo po włosku. Rękopis, nigdy nieprzeznaczony do druku, odnaleziono w zamku około 1770 roku i wydano w 1774 roku, po czym zaginął, dlatego nowoczesne wydania opierają się w dużej mierze na tamtym druku.
Najważniejsze myśli
- 01
Porównywanie obyczajów
Montaigne odnotowuje, jak posiłki, łóżka, piece, nabożeństwa i stroje zmieniają się z miasta na miasto, traktując odmienność jako coś do obserwowania, a nie do potępiania.
- 02
Religia w praktyce
Rozmawia z pastorami protestanckimi w Szwajcarii i Niemczech, przygląda się ceremoniom w Rzymie i zapisuje uwagi cenzorów o swoich Próbach.
- 03
Ciało i choroba
Codzienne notatki o wodach, dietach i wydalanych kamieniach pokazują chorego, który sprawdza lekarstwa na własnym doświadczeniu.
Zgłębiaj idee
Podróż jako porównywanie obyczajów
Czytaj Dziennik podróży jako zapis terenowy o obyczajach, religii i chorobie, który zasila późniejsze Próby.
Umiejscowienie tekstu
Pierwszą część napisał w trzeciej osobie sekretarz; potem Montaigne prowadził dziennik sam, częściowo po włosku. Rękopis, nigdy nieprzeznaczony do druku, odnaleziono w zamku około 1770 roku i wydano w 1774 roku, po czym zaginął, dlatego nowoczesne wydania opierają się w dużej mierze na tamtym druku. Dziennik towarzyszy podróży Montaigne’a z lat 1580 i 1581 przez wschodnią Francję, Szwajcarię, południowe Niemcy i Włochy, z długimi pobytami w Rzymie i w łaźniach pod Lukką. Odnotowuje drogi, gospody, kościoły, spory religijne, miejscowe obyczaje i przebieg jego kamicy nerkowej z drobiazgową, nieliteracką dokładnością.
Podążanie za argumentami
Porównywanie obyczajów: Montaigne odnotowuje, jak posiłki, łóżka, piece, nabożeństwa i stroje zmieniają się z miasta na miasto, traktując odmienność jako coś do obserwowania, a nie do potępiania. Religia w praktyce: Rozmawia z pastorami protestanckimi w Szwajcarii i Niemczech, przygląda się ceremoniom w Rzymie i zapisuje uwagi cenzorów o swoich Próbach. Ciało i choroba: Codzienne notatki o wodach, dietach i wydalanych kamieniach pokazują chorego, który sprawdza lekarstwa na własnym doświadczeniu.
Kontynuuj czytanie
Przeczytaj część o Rzymie i pobyt w łaźniach La Villa, a potem porównaj je z esejem „O doświadczeniu”; pamiętaj, że dziennik był prywatnym zapisem, a nie skończoną książką. Pierwszą część napisał w trzeciej osobie sekretarz; potem Montaigne prowadził dziennik sam, częściowo po włosku. Rękopis, nigdy nieprzeznaczony do druku, odnaleziono w zamku około 1770 roku i wydano w 1774 roku, po czym zaginął, dlatego nowoczesne wydania opierają się w dużej mierze na tamtym druku.
Pytania towarzyszące lekturze
- Które miejscowe obyczaje Montaigne opisuje bez oceniania, a gdzie pozwala sobie na werdykt?
- Jak notatki o jego chorobie przygotowują rozważania eseju „O doświadczeniu”?
Podróż dała Montaigne’owi bezpośrednie dowody na to, że obyczaje się różnią, a doświadczenie trzeba ważyć w każdym przypadku z osobna.
Jak czytać
Przeczytaj część o Rzymie i pobyt w łaźniach La Villa, a potem porównaj je z esejem „O doświadczeniu”; pamiętaj, że dziennik był prywatnym zapisem, a nie skończoną książką.
Wydania i źródła
Streszczenia i najważniejsze myśli są oryginalnymi interpretacjami redakcyjnymi. Towarzyszą lekturze i nie zastępują wydania tekstu. Metoda redakcyjna ↗