Onderscheiden wat een ding is van het feit dat het bestaat.
Een wezen, op zichzelf beschouwd, is noch één noch veel, noch algemeen noch particulier; het bestaan volgt er niet uit, zodat elk veroorzaakt zijnde zijn bestaan ontvangt van iets anders dan zichzelf.
Avicenna’s formule dat paardheid alleen paardheid is, betekent dat één paard of een universale zijn bij het wezen komt en er niet in besloten ligt.
Elk zijnde is ofwel op zichzelf mogelijk en heeft een oorzaak nodig, ofwel door zichzelf noodzakelijk; omdat een keten van mogelijke zijnden als geheel nog steeds mogelijk is, hangt ze af van één onveroorzaakt noodzakelijk bestaande, enkelvoudig, wiens wezen niets anders is dan zijn bestaan.
Hoe lang een keten van geleende lichten ook is, niets erin zou schijnen als niet een licht uit zichzelf scheen.
Stel je een mens voor die in één keer in lege lucht wordt geschapen, met bedekte ogen en gespreide ledematen, zonder iets van zijn lichaam te voelen: hij zou toch bevestigen dat hij bestaat, zodat het zelf dat zichzelf kent noch het lichaam is noch een van zijn delen.
In volstrekte duisternis en stilte weet een wakker mens dat hij bestaat, nog voordat hij nagaat of hij handen of voeten heeft.
Het laatste van de hemelse intellecten geeft de ondermaanse materie haar vormen en verlicht de menselijke geest; studie bereidt de ziel voor, en het vatten van iets intelligibels is een contact met deze schenker van vormen, geen loutere som van gewaarwordingen.
Na veel gevallen te hebben doorgewerkt, ziet een student plotseling de algemene regel; Avicenna noemt het vermogen dat de middenterm in één keer treft intuïtie.