Odróżniać to, czym rzecz jest, od faktu, że istnieje.
Istota rozważana sama w sobie nie jest ani jedna, ani wieloraka, ani ogólna, ani jednostkowa; istnienie z niej nie wynika, toteż każdy byt spowodowany otrzymuje istnienie od czegoś innego niż on sam.
Formuła Awicenny, że końskość jest tylko końskością, oznacza, że bycie jednym koniem lub czymś ogólnym dochodzi do istoty, a nie jest w niej zawarte.
Każdy byt jest albo możliwy sam w sobie i potrzebuje przyczyny, albo konieczny przez siebie; ponieważ łańcuch bytów możliwych wzięty jako całość nadal jest możliwy, zależy on od jednego niespowodowanego Bytu koniecznego, prostego, którego istota nie jest niczym innym niż jego istnienie.
Jakkolwiek długi byłby łańcuch pożyczonych świateł, nic by w nim nie świeciło, gdyby jakieś światło nie świeciło samo z siebie.
Wyobraźmy sobie człowieka stworzonego od razu w pustym powietrzu, z zasłoniętym wzrokiem i rozsuniętymi kończynami, który nie czuje niczego ze swojego ciała: mimo to stwierdziłby, że istnieje, a więc jaźń, która zna samą siebie, nie jest ciałem ani żadną z jego części.
W zupełnej ciemności i ciszy człowiek, który nie śpi, wie, że istnieje, zanim sprawdzi, czy ma ręce lub nogi.
Ostatni z niebiańskich intelektów nadaje formy materii podksiężycowej i oświeca ludzkie umysły; nauka przygotowuje duszę, a uchwycenie tego, co intelligibilne, jest kontaktem z tym dawcą form, a nie zwykłą sumą wrażeń.
Po przerobieniu wielu przypadków uczeń nagle dostrzega ogólną regułę; Awicenna nazywa intuicją władzę, która od razu trafia na termin średni.