Razem stajemy się ludźmi.
Rozróżniamy dzieła, świadectwa i dalsze lektury. Daty odnoszą się do powstania lub pierwszej publikacji, zgodnie z opisem danej pozycji.
Żadnej zachowanej księgi nie można z pewnością uznać za osobiście napisaną przez Konfucjusza. Dialogi konfucjańskie to zbiór powstający przez wiele pokoleń. Katalog obejmuje Pięcioksiąg tradycyjnie wiązany z jego przekazem oraz Wielką naukę, Doktrynę środka i Księgę synowskiej pobożności; Mencjusz i Xunzi reprezentują późniejsze rozwinięcia. Tradycyjnie wymieniana zaginiona Księga muzyki nie jest odrębną księgą, której tekst można dziś odtworzyć. Zakres ten stanowi mapę przekazanej tradycji, a nie wyczerpujący wykaz odkrytych rękopisów i wszystkich późniejszych komentarzy konfucjańskich.
01ok. od 11. do 7. wieku p.n.e.; późniejsza kompilacja
Ta antologia, jedna z pięciu klasyków, zawiera wiersze 305 z tekstem oraz tytuły sześciu dodatkowych utworów. Pieśni o zalotach, pracy, rytuałach i pochwałach stały się źródłami edukacji moralnej; Rzekoma rola redakcyjna Konfucjusza jest późniejszą tradycją, a nie ustalonym autorstwem.
02Zapisy z lat 722–481 p.n.e.
Te zwięzłe kroniki odnotowują wydarzenia w państwie Lu i należą do Pięcioksięgu. Tradycja przypisuje Konfucjuszowi zredagowanie ich słownictwa tak, by wyrażało pochwałę i naganę; historycznego zakresu jego udziału nie można ustalić z pewnością.
031. tysiąclecie p.n.e.; późniejsze warstwy tekstu
Ten członek Pięciu Klasyków zbiera przemówienia, rady i relacje związane z wzorowymi wczesnymi władcami. Otrzymana historia obejmuje autentyczny materiał wczesny, późniejsze kompozycje i złożone kontrowersje wokół rozdziałów Starego Tekstu; przypisywanie całej kolekcji Konfucjuszowi jest nie do utrzymania.
041. tysiąclecie p.n.e.; późniejsze komentarze
Podręcznik wróżenia zorganizowany wokół heksagramów 64 stał się głównym klasykiem filozofii dzięki warstwom komentarzy. Dziesięć Skrzydeł tradycyjnie kojarzono z Konfucjuszem, ale współczesna nauka nie traktuje tego skojarzenia jako bezpiecznego autorstwa.
05ok. od 4. do 2. wieku p.n.e.
Dialog przypisywany Konfucjuszowi i Zengziemu przedstawia synowskie postępowanie jako podstawę edukacji i rządzenia. Jej zwarty argument rozszerza obowiązki rodzinne na porządek polityczny; przypisanie przemówień nie ustala, czy którykolwiek z mówców skomponował tekst.
06Późny okres Walczących Państw – epoka Han
Ten krótki tekst, pierwotnie przekazany jako rozdział Księgi Obrzędów, łączy kultywację osobistą z porządkiem w domu, dobrym rządem i pokojem. Jej późniejsze wyniesienie do Czterech Ksiąg, zwłaszcza za sprawą Zhu Xi, przekształciło edukację konfucjańską.
07Późny okres Walczących Państw – epoka Han
Ten rozdział Księgi obrzędów, później zaliczony do Czteroksięgu, bada właściwe postępowanie przez pojęcia środka, harmonii i szczerości. Tradycyjne przypisanie go wnukowi Konfucjusza, Zisiemu, należy odróżnić od historycznego kształtowania się przekazanej wersji tekstu.
08Kompilacja z okresu Walczących Państw i dynastii Han
Otrzymany zbiór rozdziałów 49 łączy w sobie opisy rytuałów z dyskusjami na temat edukacji, muzyki, żałoby i rządów. Zawiera Wielką Naukę i Doktrynę środka, później rozpowszechnione niezależnie; nie jest to podręcznik, którego autorem jest osobiście Konfucjusz.
09ok. od 5. do 3. wieku p.n.e.
Dwadzieścia ksiąg przekazanej tradycją wersji gromadzi rozmowy, krótkie wypowiedzi i wspomnienia postępowania Konfucjusza oraz jego uczniów. Zbierane przez pokolenia teksty rozważają naukę, życzliwe relacje, rytuał, rządzenie i wymagającą pracę nad stawaniem się godnym zaufania.
10ok. od 4. do 3. wieku p.n.e.
Ten późniejszy zbiór konfucjański rejestruje debaty z władcami i rywalizującymi myślicielami na temat rozwoju moralnego i prawowitego rządu. Mencius argumentuje, że istoty ludzkie mają początki współczucia, wstydu, szacunku i osądu, które wymagają kultywacji i wspierających warunków.
113. wiek p.n.e.
Xunzi rozwija argumentacyjną konfucjańską filozofię edukacji, rytuałów, języka i rządu. Wbrew nieskomplikowanemu odwoływaniu się do spontanicznej dobroci argumentuje, że nieuregulowane pragnienia generują konflikt i że świadome uczenie się umożliwia uporządkowane życie moralne.