Wolność nabiera kształtu we wspólnym świecie.
Rozróżniamy dzieła, świadectwa i dalsze lektury. Daty odnoszą się do powstania lub pierwszej publikacji, zgodnie z opisem danej pozycji.
Katalog obejmuje cztery główne drukowane książki systematyczne, główne eseje z Jeny, zbiory nazwanych wczesnych rękopisów i projektów systemów, interwencje polityczne, materiały dydaktyczne, pięć głównych korpusów wykładów, recenzje, korespondencję i nazwane dossier krótkich tekstów. Pośmiertne podręczniki wykładowe są rekonstrukcjami redakcyjnymi, a nie jednolicie autoryzowanymi rękopisami. Jest to szeroki katalog na poziomie roboczym, a nie kompletny katalog na poziomie pozycji Gesammelte Werke: drobne recenzje, każdy zapis wykładu, zapis archiwalny i fragment rękopisu wymagają zapisów w wydaniu krytycznym. Inwentarze listów i fragmentów wyraźnie podają dokładny zweryfikowany zasięg wydania i wszelkie luki.
Przeglądaj listy i fragmenty011785–1831
Listy łączą twórczość filozoficzną Hegla z przyjaźnią, zatrudnieniem, rodziną, wydawnictwem i wydarzeniami politycznymi. Wymiany z Schellingiem, Hölderlinem, Niethammerem i innymi ukazują praktyczne zależności i zmieniające się relacje, które z łatwością można ukryć w ciągu głównych książek.
021785–1831
Ten dodatkowy zbiór wymienia Kto myśli abstrakcyjnie?, poemat Eleusis, wczesne materiały dziennikowe, przemówienia szkolne i uniwersyteckie, przekład oraz notatki do poufnych listów Carta, a także fragment zwyczajowo nazywany Najstarszym programem systemowym niemieckiego idealizmu.
031793–1800; 1907
Zbiór pośmiertny obejmuje Religię ludową i chrześcijaństwo, Życie Jezusa, Pozytywność religii chrześcijańskiej, Duch chrześcijaństwa i jego losy oraz Fragment systemu 1800. Ich zmieniające się ujęcia religii badają wolność, prawo, miłość i wspólnotę historyczną.
041798–1802
Ten niedokończony rękopis polityczny analizuje podzielone Święte Cesarstwo Rzymskie i zadaje pytanie, czy organ polityczny nadal funkcjonuje jako państwo. Hegel odróżnia prywatne przywileje od powszechnej zdolności do działania, obrony terytorium i utrzymywania władzy publicznej.
051801
Pierwsza duża publikacja Hegla porównuje dwa postkantowskie projekty i zadaje pytanie, dlaczego kultura potrzebuje filozofii. Broni spekulatywnej jedności przed formami refleksji, które utrwalają opozycje między podmiotem a przedmiotem bez zrozumienia ich relacji.
061801
Łacińska rozprawa habilitacyjna Hegla kwestionuje aspekty fizyki matematycznej i zadaje pytanie, jak ruch planet należy rozumieć filozoficznie. Potraktowanie przez nią numerycznego odstępu między planetami stało się później znanym przykładem w sporach na temat spekulatywnych nauk przyrodniczych.
071802
Hegel bada Kanta, Jacobiego i Fichtego jako wersje filozofii refleksyjnej, która umieszcza ostateczną rzeczywistość poza wiedzą. Twierdzi, że to ograniczenie uzależnia rozum od niedostępnego absolutu i zachowuje przeciwieństwa, które powinna rozumieć filozofia.
081802–1803
W eseju poddano krytyce empiryczne i formalne podejście do prawa naturalnego, zadając pytanie, jak instytucje etyczne można rozumieć jako zorganizowaną całość. Kontrastuje abstrakcyjne indywidualne punkty wyjścia z historycznie ucieleśnionym opisem życia społecznego.
091802–1803
Ta nazwana teczka eseju zawiera O istocie krytyki filozoficznej, Stosunku sceptycyzmu do filozofii oraz Jak zwykły zdrowy rozsądek przyjmuje filozofię. Hegel bada, w jaki sposób można osądzić twierdzenie filozoficzne, nie traktując niezbadanej powszechnej opinii jako sądu ostatecznego.
101802–1803
Ten niepublikowany rękopis z Jeny organizuje potrzeby, pracę, wymianę, życie rodzinne i polityczne w spekulatywny opis jedności etycznej. Jej gęsta terminologia opisuje raczej etap eksperymentalny niż ukończoną architekturę Filozofii Prawa.
111803–1806
Trzy redakcyjnie utworzone grupy projektowe obejmują 1803/04 filozofię natury i ducha, 1804/05 logikę, metafizykę i filozofię natury oraz 1805/06 Filozofia natury i ducha. Pokazują system wielokrotnie reorganizowany w rękopisie.
121805–1831; 1833–1836
Hegel odczytuje przeszłe filozofie jako zrozumiałe reakcje, których osiągnięcia i ograniczenia przyczyniają się do rozwoju myśli. Historia filozofii staje się raczej argumentacją filozoficzną niż katalogiem niepowiązanych ze sobą opinii czy listą obalonych błędów.
131807
Świadomość sprawdza swoje twierdzenia o wiedzy, przechodząc od bezpośredniej pewności poprzez uznanie, życie społeczne, religię i absolutną wiedzę. Każde stanowisko napotyka trudności generowane przez jego własne standardy, a nie jest po prostu obalane z zewnątrz.
141808–1816; 1840
Materiały dydaktyczne z okresu nauczania Hegla w Norymberdze wprowadzają uczniów w logikę, obowiązki, świadomość i system filozoficzny. Ich praktyczny cel wychowawczy pokazuje, jak dostosowywał trudne pojęcia do stopniowego nauczania i obowiązków instytucjonalnych.
151812–1816; 1832
Doktryny bytu, istoty i pojęcia badają podstawowe określenia, dzięki którym wszystko staje się zrozumiałe. Hegel stara się raczej pozwolić, aby kategorie rozwijały się w oparciu o ich własne ograniczenia, zamiast przyjmować gotowy inwentarz ustalonych form.
161817; 1827; 1830
Zwarty zarys nauczania przedstawia logikę, filozofię natury i filozofię ducha jako połączone części systemu. Ponumerowane akapity streszczają argumenty, które Hegel rozwinął ustnie, czyniąc z dzieła mapę, której trasy nadal wymagają rekonstrukcji.
171817
Hegel ocenia spór pomiędzy proponowaną przez króla konstytucją a stanami broniącymi ustanowionych praw. W eseju zadano pytanie, czy odziedziczona wolność nadal służy wolności publicznej, gdy zmieniły się zasadniczo okoliczności społeczne i polityczne.
181817–1831
Niniejsza dokumentacja redakcyjna grupuje najważniejsze recenzje Jacobiego, Solgera, Hamanna i Göschela wraz z dwiema recenzjami uwzględniającymi studia nad Bhagavad-Gitą Wilhelma von Humboldta oraz pisma powiązane z berlińskimi rocznikami krytyki naukowej.
191818–1829; 1835–1838
Hegel bada sztukę jako zmysłowe przedstawienie znaczenia duchowego, porównując formy symboliczne, klasyczne i romantyczne oraz poszczególne sztuki. Architektura, rzeźba, malarstwo, muzyka i poezja wyrażają odmienne relacje pomiędzy materialnym ucieleśnieniem a samorozumieniem człowieka.
201820/1821
Hegel śledzi wolność poprzez własność i umowę, intencje moralne, rodzinę, społeczeństwo obywatelskie i państwo. Wolność staje się rzeczywista poprzez praktyki i instytucje, które uznają osoby, jednocześnie zajmując się konfliktami generowanymi przez współczesne zróżnicowanie gospodarcze i społeczne.
211821–1831; 1832
Kursy badają koncepcję religii, poszczególne religie historyczne i chrześcijaństwo jako religię doskonałą w ujęciu Hegla. Reprezentacje religijne wiążą się z myśleniem filozoficznym, jednak związek między ich formami pozostaje kwestionowany.
221822–1831; 1837
Wykłady interpretują dzieje świata przez zmieniające się formy świadomości wolności. Narody, instytucje, religia i główni aktorzy polityczni składają się na wywód, w którym konflikt i niezamierzone następstwa zmieniają warunki życia zbiorowego.
231829; 1832
W rękopisie wykładu ponownie rozważono, co oznaczałby dowód istnienia Boga po krytyce Kanta. Hegel traktuje przejście od istnienia skończonego do absolutu raczej jako problem dotyczący własnej aktywności myśli, a nie jedynie zewnętrzne wnioskowanie o innym przedmiocie.
241831
Ostatni ważny artykuł polityczny Hegla bada brytyjską reformę wyborczą, odziedziczone przywileje i rozdźwięk między reprezentacją a zmianą społeczną. Pyta, czy reforma praw wyborczych może rozwiązać głębsze konflikty instytucjonalne bez wywołania niszczącego zerwania.