Wołanie o prawa kobiety
Wollstonecraft dowodzi, że kobiety są istotami rozumnymi i moralnymi, a ich pozorna niższość wynika z fałszywego systemu wychowania i z zależności od mężczyzn. Analizuje poradniki dobrego wychowania i portret Sophie u Rousseau, broni jednej miary cnoty dla obu płci i domaga się narodowych szkół koedukacyjnych oraz dostępu kobiet do pracy i życia obywatelskiego.
Zrozumieć tekst
Napisana w około sześć tygodni i wydana w styczniu 1792 roku, została jeszcze w tym samym roku poprawiona na potrzeby drugiego wydania. Odpowiada na raport Talleyranda o oświacie publicznej i należy do debaty o prawach otwartej przez rewolucję francuską; odwołania do Opatrzności i macierzyństwa są częścią argumentacji, a nie jedynie ustępstwem wobec epoki.
Najważniejsze myśli
- 01
Edukacja
Umysły kobiet osłabia nauka obliczona na to, by były miłe, i tylko rozumne wychowanie może uczynić ich cnotę naprawdę ich własną.
- 02
Krytyka Rousseau
Księga V „Emila” służy za wzór pedagogiki, która tresuje dziewczęta do posłuszeństwa, kokieterii i zależności.
- 03
Obywatelstwo
Wollstonecraft chce otworzyć kobietom dostęp do zawodów i własnej pozycji prawnej, a nawet sugeruje, że powinny mieć przedstawicieli w rządzie.
Zgłębiaj idee
Rozum a wychowanie kobiet
Prześledź argumentację Wołania o prawa kobiety: od wspólnego rozumu do reformy wychowania dziewcząt i miejsca kobiet w życiu obywatelskim.
Umiejscowienie tekstu
Napisana w około sześć tygodni i wydana w styczniu 1792 roku, została jeszcze w tym samym roku poprawiona na potrzeby drugiego wydania. Odpowiada na raport Talleyranda o oświacie publicznej i należy do debaty o prawach otwartej przez rewolucję francuską; odwołania do Opatrzności i macierzyństwa są częścią argumentacji, a nie jedynie ustępstwem wobec epoki. Wollstonecraft dowodzi, że kobiety są istotami rozumnymi i moralnymi, a ich pozorna niższość wynika z fałszywego systemu wychowania i z zależności od mężczyzn. Analizuje poradniki dobrego wychowania i portret Sophie u Rousseau, broni jednej miary cnoty dla obu płci i domaga się narodowych szkół koedukacyjnych oraz dostępu kobiet do pracy i życia obywatelskiego.
Podążanie za argumentami
Edukacja: Umysły kobiet osłabia nauka obliczona na to, by były miłe, i tylko rozumne wychowanie może uczynić ich cnotę naprawdę ich własną. Krytyka Rousseau: Księga V „Emila” służy za wzór pedagogiki, która tresuje dziewczęta do posłuszeństwa, kokieterii i zależności. Obywatelstwo: Wollstonecraft chce otworzyć kobietom dostęp do zawodów i własnej pozycji prawnej, a nawet sugeruje, że powinny mieć przedstawicieli w rządzie.
Kontynuuj czytanie
Zacznij od dedykacji i wstępu, a następnie przeczytaj rozdział 5 o Rousseau i poradnikach dobrego wychowania oraz rozdział 12 o wychowaniu narodowym. Napisana w około sześć tygodni i wydana w styczniu 1792 roku, została jeszcze w tym samym roku poprawiona na potrzeby drugiego wydania. Odpowiada na raport Talleyranda o oświacie publicznej i należy do debaty o prawach otwartej przez rewolucję francuską; odwołania do Opatrzności i macierzyństwa są częścią argumentacji, a nie jedynie ustępstwem wobec epoki.
Pytania towarzyszące lekturze
- Które rzekomo kobiece słabości Wollstonecraft przypisuje wychowaniu, a nie naturze?
- Dlaczego twierdzi, że obowiązek nieoparty na rozumie nie może wiązać?
Cnota nieoparta na zrozumieniu jest tylko nawykiem, a odmawianie kobietom wykształcenia sprawia, że ich zależność wydaje się naturalna.
Jak czytać
Zacznij od dedykacji i wstępu, a następnie przeczytaj rozdział 5 o Rousseau i poradnikach dobrego wychowania oraz rozdział 12 o wychowaniu narodowym.
Wydania i źródła
Streszczenia i najważniejsze myśli są oryginalnymi interpretacjami redakcyjnymi. Towarzyszą lekturze i nie zastępują wydania tekstu. Metoda redakcyjna ↗