Cultiveer de kiemen van goedheid die elk hart al in zich draagt.
Mencius stelt dat elk hart vier kiemen (duan) heeft: mededogen, schaamte, eerbied en het besef van goed en kwaad. Gecultiveerd groeien ze uit tot welwillendheid, rechtschapenheid, rituele gepastheid en wijsheid, zo zeker als een zaadje groeit wanneer het wordt verzorgd.
Een voorbijganger die schrikt en zijn hand uitsteekt wanneer een peuter naar een open put waggelt, toont de kiem van mededogen vóór elke berekening.
Zeggen dat de menselijke natuur goed is, betekent zeggen dat mensen naar het goede neigen zoals water de neiging heeft bergafwaarts te stromen. Kwaad ontstaat doordat die neiging wordt verwaarloosd of beschadigd, niet door wat mensen van nature zijn.
De Ossenberg was ooit bebost; bijlen en grazende kudden maakten hem kaal, maar niemand zou daaruit mogen concluderen dat bomen niet bij de natuur van de berg horen.
Een vorst die het mededogen uitbreidt dat hij al voelt, regeert menselijk: hij verlicht belastingen en straffen, verzekert het volk van een stabiel bestaan en onderwijst het pas daarna. Zonder vast bestaan, zegt Mencius, kunnen de meeste mensen geen vast hart bewaren.
Koning Xuan van Qi spaarde een os die hij op weg naar het offer zag beven; Mencius vraagt hem hetzelfde gevoel uit te breiden tot zijn eigen volk.
De vloedachtige qi is een morele moed die voortkomt uit het consequent doen van wat juist is. Hij moet geduldig worden gevoed: men mag hem niet vergeten en zijn groei ook niet willen forceren.
Een boer uit Song, ongeduldig met zijn gewas, trok aan elke spruit om hem te helpen groeien; de volgende ochtend was het hele veld verdord.