Pielęgnuj zalążki dobra, które każde serce już nosi.
Mencjusz utrzymuje, że każde serce ma cztery zalążki (duan): współczucie, wstyd, ustępliwość i poczucie słuszności i niesłuszności. Pielęgnowane wyrastają na człowieczeństwo, prawość, rytualną stosowność i mądrość, równie pewnie, jak rośnie doglądane ziarno.
Przechodzień, który wzdryga się i wyciąga rękę, gdy maluch chwiejnym krokiem zmierza ku otwartej studni, okazuje zalążek współczucia przed wszelką kalkulacją.
Twierdzić, że natura ludzka jest dobra, to twierdzić, że ludzie skłaniają się ku dobru tak, jak woda ma skłonność spływać w dół. Zło bierze się z zaniedbania lub uszkodzenia tej skłonności, a nie z tego, czym ludzie są z natury.
Góra Wołu była niegdyś zalesiona; siekiery i pasące się stada ją ogołociły, lecz nikt nie powinien wnioskować, że drzewa nie należą do natury tej góry.
Władca, który rozszerza współczucie, jakie już odczuwa, rządzi po ludzku: obniża podatki i kary, zapewnia ludowi stałe środki do życia i dopiero potem go naucza. Bez stałych środków do życia, mówi Mencjusz, większość ludzi nie potrafi zachować stałego serca.
Król Xuan z Qi oszczędził wołu, którego zobaczył drżącego w drodze na ofiarę; Mencjusz prosi go, by rozszerzył to samo uczucie na własny lud.
Qi podobne do powodzi to moralna odwaga, która rośnie z konsekwentnego czynienia tego, co słuszne. Trzeba je cierpliwie karmić: nie wolno o nim zapominać ani próbować na siłę przyspieszać jego wzrostu.
Rolnik z Song, zniecierpliwiony swoim zasiewem, pociągnął każdy kiełek, by pomóc mu rosnąć; następnego ranka całe pole uschło.