Ordo Virtutum (Dramat Cnót)
Śpiewany dramat łaciński, w którym Dusza, z początku radosna, daje się Diabłu namówić do porzucenia Cnót i używania świata, potem wraca zraniona i skruszona i zostaje na nowo przyjęta przez Cnoty prowadzone przez Pokorę, podczas gdy Diabeł, który umie tylko krzyczeć i nigdy nie śpiewa, zostaje związany. Prolog Patriarchów i Proroków oraz końcowa pieśń o ranach Chrystusa obramowują akcję.
Zrozumieć tekst
Skomponowany zapewne około 1151 roku, być może dla nowej wspólnoty na Rupertsbergu lub na konsekrację jej kościoła w 1152 roku, dramat zachował się wraz z melodiami w wielkim rękopisie z Wiesbaden, który gromadzi jej dzieła, a krótszy tekst zamyka Scivias. Często uchodzi za najstarszy znany moralitet, a sposób, w jaki wystawiała go wspólnota mniszek, pozostaje kwestią rekonstrukcji.
Najważniejsze myśli
- 01
Droga Duszy
Anima przechodzi od niewinności do buntu i z powrotem, dlatego dramat ukazuje nawrócenie jako wybór, którego świadkiem i oparciem jest cała wspólnota.
- 02
Muzyka i Diabeł
Wszystkie postacie śpiewają oprócz Diabła, którego mówione okrzyki pokazują, że jest odcięty od niebiańskiej harmonii.
- 03
Cnoty jako osoby
Pokora, Miłość, Bojaźń Boża, Posłuszeństwo i inne Cnoty przemawiają jak towarzyszki, które uczą, upominają i leczą, a nie jak abstrakcyjne reguły.
Zgłębiaj idee
Dusza i Cnoty
Przeczytaj Ordo Virtutum jako śpiewany dramat wyboru, upadku i powrotu, w którym sama muzyka wyznacza różnicę między dobrem a złem.
Umiejscowienie tekstu
Skomponowany zapewne około 1151 roku, być może dla nowej wspólnoty na Rupertsbergu lub na konsekrację jej kościoła w 1152 roku, dramat zachował się wraz z melodiami w wielkim rękopisie z Wiesbaden, który gromadzi jej dzieła, a krótszy tekst zamyka Scivias. Często uchodzi za najstarszy znany moralitet, a sposób, w jaki wystawiała go wspólnota mniszek, pozostaje kwestią rekonstrukcji. Śpiewany dramat łaciński, w którym Dusza, z początku radosna, daje się Diabłu namówić do porzucenia Cnót i używania świata, potem wraca zraniona i skruszona i zostaje na nowo przyjęta przez Cnoty prowadzone przez Pokorę, podczas gdy Diabeł, który umie tylko krzyczeć i nigdy nie śpiewa, zostaje związany. Prolog Patriarchów i Proroków oraz końcowa pieśń o ranach Chrystusa obramowują akcję.
Podążanie za argumentami
Droga Duszy: Anima przechodzi od niewinności do buntu i z powrotem, dlatego dramat ukazuje nawrócenie jako wybór, którego świadkiem i oparciem jest cała wspólnota. Muzyka i Diabeł: Wszystkie postacie śpiewają oprócz Diabła, którego mówione okrzyki pokazują, że jest odcięty od niebiańskiej harmonii. Cnoty jako osoby: Pokora, Miłość, Bojaźń Boża, Posłuszeństwo i inne Cnoty przemawiają jak towarzyszki, które uczą, upominają i leczą, a nie jak abstrakcyjne reguły.
Kontynuuj czytanie
Czytaj tekst z nagraniem pod ręką, śledząc mówione kwestie Diabła na tle partii śpiewanych, a potem porównaj krótszą wersję zamykającą Scivias. Skomponowany zapewne około 1151 roku, być może dla nowej wspólnoty na Rupertsbergu lub na konsekrację jej kościoła w 1152 roku, dramat zachował się wraz z melodiami w wielkim rękopisie z Wiesbaden, który gromadzi jej dzieła, a krótszy tekst zamyka Scivias. Często uchodzi za najstarszy znany moralitet, a sposób, w jaki wystawiała go wspólnota mniszek, pozostaje kwestią rekonstrukcji.
Pytania towarzyszące lekturze
- Dlaczego Diabeł mówi, podczas gdy wszystkie inne postacie śpiewają, i co to mówi o tym, jak Hildegarda rozumie muzykę?
- Co Cnoty ofiarowują Duszy, gdy ta powraca, i jak wspólnota uczestniczy w jej nawróceniu?
Ordo Virtutum czyni życie moralne słyszalnym: harmonia należy do Cnót, a powrót Duszy jest powrotem do śpiewu.
Jak czytać
Czytaj tekst z nagraniem pod ręką, śledząc mówione kwestie Diabła na tle partii śpiewanych, a potem porównaj krótszą wersję zamykającą Scivias.
Wydania i źródła
Streszczenia i najważniejsze myśli są oryginalnymi interpretacjami redakcyjnymi. Towarzyszą lekturze i nie zastępują wydania tekstu. Metoda redakcyjna →