Czytać historię w świetle natury ludzkiego społeczeństwa.
Rozróżniamy dzieła, świadectwa i dalsze lektury. Daty odnoszą się do powstania lub pierwszej publikacji, zgodnie z opisem danej pozycji.
Te opisy obejmują Mukaddimę, Kitab al-ʿIbar i autobiografię. Jego młodzieńcze streszczenie teologii Fachr ad-Dina ar-Raziego, Lubab al-Muhassal, traktat o sufizmie Szifaʾ as-saʾil oraz wiersze i listy nie są indeksowane osobno; jest to wybór, a nie pełna bibliografia.
011377
Ibn Chaldun napisał ją w około pięć miesięcy w Qalʿat Ibn Salama w 1377 roku i poprawiał w Tunisie i Kairze aż do śmierci. Kopiowana w Kairze, a później studiowana przez uczonych osmańskich, została wydrukowana w Kairze w 1857 roku i w Paryżu w 1858, po czym stała się centralnym punktem europejskich debat o początkach socjologii.
021377–1382
Pierwszą wersję dzieła, rozpoczętego po Mukaddimie, ofiarowano hafsydzkiemu sułtanowi w Tunisie około 1382 roku, a później w Kairze rozszerzono ją o materiały dotyczące Wschodu. Relacja o Berberach, oparta częściowo na własnym doświadczeniu autora i na informatorach, pozostaje podstawowym źródłem do dziejów średniowiecznego Maghrebu; de Slane przełożył ją na francuski w latach 1852–1856.
031395–1405
Napisana najpierw jako końcowa część Kitab al-ʿIbar i doprowadzona do 1395 roku, została później poprawiona i przedłużona do 1405 roku, na rok przed śmiercią autora. Należy do najbardziej szczegółowych autobiografii średniowiecznej literatury arabskiej, choć mówi znacznie więcej o jego życiu publicznym niż wewnętrznym; ostatnie strony opisują spotkanie z Timurem.