Czytać historię w świetle natury ludzkiego społeczeństwa.
Solidarność zrodzona z pokrewieństwa, sojuszu lub więzi klientelskich skłania ludzi do wzajemnej obrony i dążenia do wspólnych celów; najsilniejsza jest u tych, którzy prowadzą surowe życie na skraju pustyni, a jej naturalnym celem jest władza królewska.
Plemię walczące jak jeden mąż może zalać bogate miasto, którego mieszkańcy powierzyli obronę opłacanym oddziałom.
Ibn Chaldun przedstawia jako nową samodzielną naukę, której przedmiotem jest ludzka organizacja społeczna: stany, które z konieczności powstają, gdy ludzie żyją razem, takie jak solidarność, władza, rzemiosła, miasta i wiedza.
W przeciwieństwie do retoryki, która przekonuje, czy etyki politycznej, która nakazuje, nauka ta opisuje, jak społeczeństwa faktycznie się zachowują, na przykład dlaczego wyrafinowane rzemiosła rozwijają się tylko w wielkich miastach.
Dynastia zbudowana na silnej solidarności trwa zwykle około trzech pokoleń, mniej więcej 120 lat: założyciele zachowują cnoty życia pustynnego, ich synowie podtrzymują je przez naśladowanie, a wnukowie wychowani w osiadłym zbytku zapominają, co przyniosło władzę.
Wnukowie założyciela polegają na najemnych żołnierzach i wyższych podatkach, aż twardsza grupa z peryferii zajmie ich miejsce i cykl zacznie się od nowa.
Przekaz trzeba oceniać nie tylko według wiarygodności tych, którzy go przekazali, lecz także według tego, czy jego treść jest możliwa w świetle natury cywilizacji; niemożliwe liczby lub zdarzenia zdradzają błąd, stronniczość albo łatwowierność.
Odrzuca twierdzenie, że Mojżesz naliczył 600 000 izraelickich wojowników, dowodząc, że tak ogromnej armii nie dałoby się w takim kraju ani zaopatrzyć, ani rozwinąć w szyku.